7u15 is het moment dat Joke even de guesthouse uitsluipt om nog een wandeling te maken, een blokje rond. Je weet nooit welke authentieke hebbedingen je nog kan vinden hé!
Omstreeks 8u drong het “laatste ontbijt” zich wel op daar Jean ons ging komen afhalen rond 8u30 voor “the last mission” in China: de workshops rond sponsoring en coaching.
Na een kort telefoontje van Jean die ons vertelde dat hij het niet ging halen om ons te komen oppikken, ruilden we het interieur van onze guesthouse in voor die van een taxi.
In de H.I. office in Beijing blijft de wereld draaien en nemen telefoongesprekken, deurbellen, officieel verwelkomingsmoment van Dominique, een algemene debriefing van ons bezoek, faxgeluiden, de aankomst van onze deelnemers,…onuitputtelijk hun plaats in.
We mailen onze teksten door van de laatste dagen! (Misschien wel even belangrijk om te vermelden is dat we niets van onze weblog kunnen lezen, we geraken totaal niet op de link, we hebben het vermoeden dat de Chinese overheid dit tegenhoudt…)
We zijn heel aangenaam verrast dat er heel wat volk is komen opdagen! Van Stars en Rain (organisatie voor kinderen/jongeren met autisme) kwamen ze met 3 mensen (directeur en 2 medewerkers), van China Dolls (organisatie voor mensen met O.I.) kwam de directrice en vanuit Huilin (dagcentrum kwam de advocaat en een medewerker. Als we naar deze groep gemotiveerde mensen kijken beseffen we duidelijk dat ons doel al gerealiseerd is: info verlenen in een omgeving van openheid tot interactie en hen met elkaar in contact brengen zodat er in Beijing een sociaal draagvlak m.b.t. mensen met een beperking kan ontstaan! Het beroert ons hart…
Om 10u werd het startsignaal gegeven waarbij Luc vol overgave zijn kennis rond sponsoring met zijn aandachtig publiek deelt.
Foto Joke Ameel
Hij wil praten over een mogelijke vorm van fundraising, over een denkmodel, over een manier van doen. Een aandachtig publiek neemt nota. Sabrina is de tolk die alles vertaalt. Na een uur komen de vragen en de opmerkingen. We ontdekken weer dat deze organisaties het moeten doen met weinig middelen, dat ze moeten bestaan onder een strak opgelegd regime, dat ze weinig ontplooiingskansen krijgen.
Ondertussen nemen Lieven en Joke hun plaats in de zetels van Jean zijn bureau om samen met Dominique een persoonlijke débriefing te doen van onze missie. We starten het gesprek met een oprechte bedanking van onze kant om hiervan allemaal deel uit te kunnen maken en om … zoals ze zeggen ” reizen is leren, is steeds een beetje de eigen vanzelfsprekendheid verliezen…”, onze clichévooroordelen naast de kant te kunnen leggen, wat naïviteit te verliezen.
Verschillende indrukken en feedback werden uitgewisseld, concrete afspraken en doelen werden herhaald, afstemmen van ervaringen, maar op een basis van blijvende wederzijdse ondersteuning en delen van dezelfde visie rond mensen met een beperking. We hebben het gevoel dat er een draagvlak ontstaat hier in het verre China.
Joke en Lieven sluiten nog even aan bij deze workshop van Luc, die uiteindelijk stillaan afrond en een korte pauze voorstelt. Diverse spontane gesprekken ontstaan tussen alle betrokken partijen : medewerkers van HI China, directie HI, medewerkers van de diverse projecten en wijzelf uiteraard.
Vervolgens gaan we lunchen in een Thais restaurant . Na wat geschuif met tafels en stoelen kunnen we met 9 mensen aan tafel. Lieven geeft een korte rede waarin hij zijn blijk van erkenning en respect betoont. We toasten samen op verdere toekomstige samenwerkingsmogelijkheden of contacten. Het eten gaan we zelf halen : buffetvorm.
Terug naar het hoofdkantoor, waar Joke zich klaarmaakt om haar deel van de dag te geven : een workshop rond individueel coachen van bewoners.
Foto Luc Ameloot
Lieven gaat ondertussen nog 1000 yuan ( RMB) halen in de bank, omdat we over bij Huilin een bestelling geplaatst hebben. Bij zijn terugkomst is Joke op volle snelheid in haar lesgeven. Het valt Luc en Lieven op hoe aandachtig de chinezen luisteren en ijverig noteren wat Joke verkondigd. She is speaking by hart. Ze rond af met het overlopen van de gemaakte powerpoint, die een mooie samenvatting is van wat ze uitvoerig uit de doeken gedaan heeft. Er worden nog diverse vragen gesteld en een inhoudelijk boeiend gesprek ontstaat tussen alle aanwezigen.
Dan komt Luc op de proppen : hij wil met de mensen van de projecten nagaan hoe we de communicatie kunnen behouden. Hij weet heel goed uit diverse ervaringen : uit het oog is uit het hart.
Zo komt het gemeenschappelijke voorstel om via Internet in contact te blijven. Iemand van Huilin vindt het immers een sterke meerwaarde om ook regelmatig en blijvend contact te hebben met de andere projecten zodat ze samen sterker zijn en zich bovendien meer zouden kunnen inzetten voor ook andere mensen met een beperking ( ook buiten hun projecten)
Iedereen toont zijn interesse voor het internetvoorstel. Luc engageert zich om de zaak levendig te houden. We verzamelen de juiste emailadressen en bezorgen elk een kopij. We voelen spontaan aan dat we deze groep een naam moeten geven. Na enig onderhoud wordt de “BBC” geboren ( de Beijing Belgium Connetion) , en dit onder enthousiast gelach.
Foto Luc Ameloot
En dan is het stilaan tijd geworden om afscheid te nemen. Veel geknuffel en “beybey’s” aan de deur. Behalve de man van Huilin, die nog even wil praten met Lieven over nog concrete samenwerkingsmogelijkheden.( coöperation). Zo wordt het idee geboren om ook onze bewoners daadwerkelijk te betrekken in een toekomstige samenwerking. Meer info volgt wis en zeker voor de collega’s en bewoners van Home Thaleia.
En dan nog een meeting : Luc, Joke, Lieven en director Jean komen nog eens kort samen om nog eens de laatste bevindingen en voorstellen uit te wisselen.
Afscheid genomen van Jean en zijn lieftallige medewerksters. En nog maar eens de taxi naar het guesthouse. Joke en Lieven voor de laatste keer gaan shoppen. En samen voor de laatste keer chinees food tot ons genomen. ( soort pannekoeken met ei en groentesnippers)
We hebben ook nog goed gelachen. U moet weten dat wij gedriëen gemeenschappelijke roots hebben rond de streed van Ieper en Bachten De Kupe. Gigantische hilariteit met oertypische West-Vlaamse woorden…
Sorry mensen, maar we zijn moe van het vele werken en dan komt de slappe lach al wat vlugger. En zo zie maar dat je alles toch eens moet relativeren.( Je moet weten dat de tranen nu uit onze ogen rollen.) En misschien is het ook wel het gevolg van een groeiend bewustzijn dat de missie er op zit. Er viel voor enige uren een zeker zwaarte over ons omdat het programma mooi is afgerond en we toch wel heel hard gewerkt hebben. ( en bovendien weinig geslapen omwille van oa de jetlag en het werken aan deze weblog)
Seffens nemen we rond 23 u de taxi naar Beijing Airport om vervolgens in te checken en hopelijk rond 2u30 eindelijk nog eens van de grond te gaan in Beijing. ( vliegen hé !)
We zullen omstreeks 6 u15 landen in Zaventem en dan moe, voldaan en stil mijmerend huiswaarts keren.
HARTELIJK DANK AAN ALLEN DIE DEZE REIS MOGELIJK MAAKTEN !
- bestuursleden van Home Thaleia
- bestuursleden en directie van Handicap International (HI) Brussels
- directie en medewerkers van HI Beijing en Nanning
- alle bestuursleden, medewerkers en bewoners van de diverse projecten
- onze lieve collega’s ( die ons werk deels overnamen )
- onze partners en kinderen
- de lieve hostessen van Hainan Airlines
- de portier van het Guesthouse
- en allen die we mogelijks vergeten zijn in dit lijstje….
Ni Hao !
Gegroet lieve mensen,
Vooreerst dit : hartelijk dank aan allen die deze weblog hebben aangemaakt, aangevuld en verrijkt met hun reacties. Prachtig. Het is voor mij de eerste – zij vrij boeiende – ervaring met dit communicatiemiddel.
Vandaag 10 dec dit voor de eerste keer doorgenomen : nu versta ik beter dat het jammer is dat ginds jullie reacties niet komen lezen en beantwoorden. ( we konden de weblog niet openen in Beijing, beschikten niet altijd over internet, hadden weining tijd, moesten anderen hun PC in beslag nemen…)
Dinsdag 9/12 goed en wel geland in Zaventem. Afscheid van Luc die met de trein naar huis ging. ( Vorst) Joke en Lieven dienden nog te wachten op Peter die vast zat in de file.
Rond 9 u goed en wel thuis aangekomen. Veel te vertellen, zodat we verschoten dat het al half 1 was ! Wat eten…en rap in het bedje, want de gezondheid laat het afweten. Wellicht de grote terugslag van de intense reis en inzet. Enkel opgestaan om de eten rond 18u 30 en terug in slaap gevallen…. en de ganse de nacht doorgeslapen tot 9 u . Ik denk dat mijn lichaam alle uren slaaptekort van de voorbije periode wil inhalen. Maar het gesnotter zal er ook wel zijn deel in hebben….
Zonet dus voor het eerst rondgedoold op deze weblog en alle reacties eens nagelezen. ” Schitterend”, zou Joke zeggen. Wellicht volgt er nog wel wat informatie / kan Joke nog enkele foto’s toevoegen… Zoniet , zullen jullie ze zeker wel eens te zien krijgen bij een komende ontmoeting.
Vele dankbare groeten aan allen.
Lieven
joke
nu bijna in het echt, schoon foto’s zulle,
een fijn werkend weekend
groetjes
rita
(die blog werkt precies niet meer optimaal)
Beste Lieven en Joke,
Het is met enorm veel interesse dat ik jullie blog (te laat weliswaar) doorgenomen heb. Dit moet inderdaad een fantastische belevenis geweest zijn en vooral een hart onder de riem van degenen die met weinig middelen toch iets weten te bereiken voor hun minder fortuinlijke medemens. Ik vind het erg dat er weinig of geen staatssteun gaat naar opvang en begeleiding en naar ik begrepen heb is alles vrijwilligerswerk. En dan te weten dat China zijn jaarlijks groeritme (BNP) bijgesteld heeft van 11,5 naar “slechts” 9 %.
Ik ben bijzonder fier op jullie ingesteldheid en motivatie. Proficiat ook voor de creatie van de “BBC” ! Laten we er voor zorgen dat dit zijn nut bewijst en zeker voor de mensen ginder een hulp moge zijn.
Mijn appreciatie en dank ook aan Luc Ameloot om dit alles mogelijk te hebben gemaakt.
Bob
Beste Voorzitter,
dank voor deze bemoedigende en waarderende woorden na het doornemen van de weblog.
Uiteraard zullen we hier samen nog over spreken.
Het is goed te weten dat ook U als voorzitter bereid bent om Thaleia ” een venster op de wereld” te laten openen en het mede ondersteunt dat wij – al is het de spreekwoordelijke druppel op… – ons steentje kunnen bijdragen tot een betere situatie voor mensen met een beperking in landen ( lees : China) die nog een lange weg af te leggen hebben in het aanvaarden en behandelen van die handicap. (Maar meer nog : deze personen als evenwaardige personen te beschouwen.)
Hartelijk dank voor de geboden kansen !
Lieven Depuydt