Trots zijn Lieven en Joke op zichzelf als ze er toch in slagen om om 7u ‘s morgens de warmte van het bed in te ruilen voor de intense koude in de straten van Beijing. Ochtendgymnastiek, tai-shi, dans en zang van de Chinezen zijn de verlokkingen van ons doel. Lang leve een zondagsgevoel! Nadat we- wat even verderop -een park zijn binnengegaan, hebben we respect voor het doorzettingsvermogen van Chinezen. Vooral oude en enkele jonge Chinezen doen op alle mogelijke plaatsen aan ” beweging”. Het is net alsof het vanzelf gaat en de koude hen niet kan deren. Met H.I. op reis gaan, betekent instappen in de lokale cultuur, met als gevolg dat Joke zich nestelt tussen wat oudere Chinezen en de ochtendgymnastiek voor haar rekening neemt. Tussen de bamboe, achter bevroren vijvers en Chinese galerijen zien we nog tal van mensen die geconcentreerd aan beweging doen.
Foto Joke Ameel
Lieven neemt zijn plaats in even verderop, tussen wat jongere Chinezen en doet aan ochtendgymnastiek op een ietwat sneller tempo.
Dansende koppels, voetballen met een een soort shuttle van pluimpjes met een gewicht aan, tai-shi, toonladders die met overgave gezongen worden,…zijn andere zaken die we in het vizier krijgen tijdens onze wandeling door het park. Een gevoel van “contentement” overvalt ons!
Foto Joke Ameel
Met goede intenties in ons hoofd (…laten we wat meer bewegen in België) en de zon die opkomt, laten we het park achter ons en kuieren we tussen kraampjes met lokale producten en hebbedingen in een straat aan de overkant.
Vruchten, groenten, noten, kruiden,… worden zo uitgestald dat ze samen met hun verkopers geheel uitmaken van een kunstwerk vol kleuren, geuren en impressies.
Foto Joke Ameel
Foto Joke Ameel
We kunnen het enkel maar opslagen in ons geheugen, want foto’s kunnen deze indrukken niet meer op een correcte manier weergeven. Tussen alle fruit-, groente- en ander geweld door, ontdekken we een piepklein kraampje met stenen beeldjes en andere curiosa van hier. Joke ontdekt er een mooi boeddha-beeldje…en de prijs doet haar interesse nog toenemen ( zie verder)
We begeven ons daarna richting de guessthouse om ons wat op te warmen met een eenvoudig ontbijt van “steamed bread”, fruit en koffie (lang leven de sticks van Nescafé die we hebben meegenomen uit België) en een warme douche om de rest van de dag in de koude door te kunnen brengen.
Allen samen trekken we er dan op uit om een dagje te “Beijingen” : sightseeiing. Luc en Dominique willen ook het park en de bewegende Chinezen eens aanschouwen, dus trekken we er terug heen. Maar eerst tonen we hen de vroegmarkt…want Joke wil nog eens terug naar het Boeddha-beeldje. Daar aangekomen blijkt Luc enorm goed te kunnen afbieden ! En Joke content natuurlijk.
Het bezoek aan het park is ook voor Luc en Dominique een boeiende ervaring. Dominque wordt uitgenodigd om mee te ” shuttlevoetballen”, Luc moet van enkele Chinezen zijn diabolokunsten vertonen.
( één van deze mannen doet dit op een schitterende wijze…zo weggelopen uit het Chinees staatscircus)
Eens het park uitgewandeld , neemt Dominique afscheid van ons. Luc, Joke en Lieven nemen een taxi naar het Tjan’anmen-plein. Lieven heeft al verschillende keren te kennen geven dat hij Beijing niet zou verlaten alvorens op het plein gestaan te hebben. Hij ziet nog zó het beeld voor zich van de studentenopstand…, de student die het opnam met open armen tegen een legertank…. De taxi zet ons af aan de rand van de Verboden Stad, met daar recht tegenover het bewuste plein. We lopen even verder tot aan de ingang van de Verboden Stad. Indrukwekkend! Er zijn nu wel echt veel Chinezen…en af en toe ook wel eens een westerling. ( toch opvallend minder dan we gedacht hadden) Er worden foto’s genomen door Joke en wel op deze wijze alsof we net naast kameraad Mao staan. ( er hangt immers een immens portret van Mao op de achtergrond) We besluiten eerst naar het plein te gaan en steken dus de indrukwekkende laan over om op een indrukwekkend plein aan te komen. Aan de overkant ligt het mausoleum waar Mao ligt opgebaard. Luc wil het bezoeken ( It’s for free !, zeggen een Chinese schone van ongeveer 16 jaar en haar vriendin), “but it’s closed after midday”. Jammer voor Luc. Joke heeft inmiddels enorm veel bijval bij enkele studenten en ouders die hun kindje met haar op de foto willen staan. Blond en blauwe ogen, dat spreekt voor zich bij de Chinezen. Wat verderop komt een ganse groep jonge studenten op ons af . Zij willen allen met ons op de foto’s en giechelen honderduit. Talloze foto’s worden met de GSM’s genomen. We plagen elkaar wat. De meisjes poseren bij ons en Lieven zet hen de typische legermutsen op het hoofd. ( gekocht door Luc en Lieven voor hun respectievelijke zonen) Allen vinden dit enorm komiek en genieten van de aandacht die we heb geven. We passeren het nationaal museum van China en al “terugstappend” naar de Verboden Stad. Het is inmiddels rond 13 u ongeveer. We besluiten toch binnen te gaan, ondanks de grote rij wachtenden om aan te schuiven. We passeren dikke muren met nog dikkere deuren die enorme “klinknagels” (bollen) vertonen.
Foto Joke Ameel
Foto Joke Ameel
Vervolgens komen we in een binnen plein en worden aangesproken door 2 jonge studenten. Ze maken reclame voor hun exhibition, het zijn art-schoolstudents. Luc neemt ons mee. Er hangen heel mooie werken. ( diverse soorten, diverse technieken…het ene al iets meer kitscherig dan het andere ) Joke is terug onder de indruk van al dat kunst en koopt iets – terug na het afbieden van Luc. Een chinees karakter dat een bijzonder betekenis heeft : hart to hart, hand in hand…samen “één” zijn.
We gaan nog dieper in de verboden stad en komen aan op een volgend binnenplein. We hebben nog steeds niet moeten betalen. Uiteindelijk besluiten we om niet binnen te gaan in het betalend gedeelte: er rest ons onvoldoende tijd. We keren terug, maar willen alvorens terug te gaan naar de Guesthouse, eerst nog aan “verse Yuan” ( RMB- nationale munten) geraken. We rijden per taxi naar het stadskwartier waar het hoofdkwartier van HI is gevestigd. Dit is ook de wijk van vele ambassades in Beijing…en dus zijn er ook veel banken. We wisselen terug in de bank waar we tijdens de eerste dag zijn langsgegaan en ronden onze financiële transactie af met een Cappuchinno/Thee / croissant / muffin in the French Bakery. Daar ontspinnen zich diverse filosofische, antropologische en ethische gesprekken tussen ons gedrieën. Boeiend en verrijkend , we leren van elkaar: hoe kijken we tegen het leven, de toekomst en de dood aan…
Dan terug met de taxi naar de Guesthouse. Bij het uitstappen besluit Luc naar binnen te gaan, maar Joke en Lieven willen nog genieten van de stad. Joke is nog op zoek naar een soort noten die oudere mensen gebruiken om in hun handpalm tussen hun vingers te draaien. Lieven wil ten volle genieten van zijn verblijf in Beijing en wil zich laten opslorpen in de omgeving.
Ook Joke en Lieven splitsten zich nog op , zodat we voor het eerst de situatie krijgen dat elk een aparte namiddagactiviteit doet gedurende deze reis.
Rond 16u45 komt ook Lieven aan in de Guesthouse. Luc heeft wat geslapen en gewerkt aan zijn workshop voor morgen. Joke heeft een deugddoend bad genomen. Lieven heeft diverse kadootjes gevonden voor zijn dierbaren. ( hij de reis, zij de kadootjes)
We drinken een kop koffie/thee en elk houdt zich nog wat apart bezig : lezen, haar wassen, powerpoint, TV, sigaretje roken. Luc en Dominique praten over HI en de werking.
Rond 19 u gaan we uit eten, op kosten van Joke en Lieven die hiermee hun dankbaarheid willen betonen tav Luc , Dominique en HI.
We stappen een 10-tal minuutjes en vinden een leuk restaurantje. We bestelling gelakte Pekingeend. ( moeten we toch geproefd hebben, niet ?), dim-sums, shrimps… De eend moeten we zelf “wrappen” , samen met wat groentjes en lekkere oester?-saus. Heerlijk.
Ook de andere “dishes” zijn voortreffelijk. Aangename avond met aangenaam gezelschap.
En dan te weten : je betaalt zowat dezelfde prijs als voor één persoon bij ons in België !
We keren moe maar voldaan naar ofwel het hotel ( Luc) of naar de Guesthoude ( de anderen).
Het is rond 22u.
Joke gaat onmiddellijk slapen…
Dominique ligt wat op zijn bed te lezen/ te werken…
En Uw nederige dienaar …
…die zit met zijn immer tokkelende vingers en door de opkomende maan vermoeide oogleden aan een bescheiden tafel en vindt het een hele eer en een eerbiedwaardige taak om dit veelzeggende en vol van impressies beladen verslag te mogen intypen op deze tweedehandse, stilzwijgende en ongelooflijk gehoorzame laptop. Moge het eerbiedwaardige licht dat dit technologisch hoogstaand werkinstrument op zijn netvliezen straalt, zijn onnoemelijk onbelangrijk bestaan en zijn bij tijden wat verwarde geest immer inspireren tot een blijvende gedreven inzet en bekommernis voor allen die zijn hart beroeren. Maar ook voor zij die enige of veel steun kunnen gebruiken en voor zij die zijn komende levenspad nog zullen doorkruisen of samen met hem een eindweegs willen of zullen gaan. Deze geest is nu geruisloos gefocust op familie, alle huisgenoten – bewoners, personeel en vrijwilligers – van Home Thaleia en hun sociaal netwerk, de medewerkers en volunteers van HI,vrienden, buren en niet-buren, álle mensen -mét en zonder beperking- die we mochten ontmoeten tijdens deze missie, de talloze mensen met een beperking in China (83.000.000 ! ) en throughout the world, de zieken, de politiek gevangen, de eenzamen, de onderdrukten , zij die niet mogen of kunnen kiezen, zij die geen ” ik” mogen hebben…shall I go on ?
Good night, sleep tight… ( dat hoop ik toch )
0 Reacties tot “Zondag 7 december 2008”