Het weekendgevoel van de Chinezen zorgde ervoor dat onze laatste nacht in Nanning wat moeilijkheden bezorgt heeft op vlak van inslapen. Alle 3 mochten we in ons bed meegenieten van festiviteiten die zich afspeelden ergens achter de 4 muren van onze hotelkamer en de nodige dosis muzikale begeleiding kregen.
Maar geen nood, in onze virtuele rugzak zitten zoveel nieuwe zaken die we nog steeds met rechte rug én blik vooruit met ons meedragen!
Tijdens het uitchecken (rond 8u)overviel ons de confrontatie met de meerwaarde van degelijke ondersteuning van medewerkers van H.I. (denken we aan Cindy)… de taalbarrière zorgde voor wat vertraging maar we geraakten op tijd in de luchthaven. De taxichauffeur die ons bracht bleek een aanstekelijke glimlach te hebben aangevuld met een portie goesting in een gesprek.
Foto Joke Ameel
Kon het ons schelen dat we elkaar niet begrepen, de non-verbale communicatie vertelde ons veel meer!Na een efficiënte check-in en douanecontrole (rond 9u), het kuieren en soms de verleiding van de winkels in de luchthaven zelf, en de busrit naar de trappen van de “7e hemel” , nestelden we ons in de zetels van het vliegtuig. Geen powerpoint presentaties nu, enkel ruimte tot persoonlijke gesprekken,… kan ook eens deugd doen!
Foto Joke Ameel
Het kunstwerk van bergen en flinterdunne wegen die het uitzicht ons bood door de vensters, kon niet opboksen tegen het overvolle reclame-aanbod op de compacte televisieschermen.
Omstreeks 13u maakten koude rillingen en rode neuzen, tijdens het uitstappen, ons duidelijk dat in Beijing de temperatuur -naar ons gevoel redelijk diep- al gezakt was onder 0°. Enkele “kledij-lagen” later waren we al onderweg richting de guessthouse. We moesten bekennen dat er toch sprake was van een “thuis-gevoel” toen een aantal herkenningspunten ons duidelijk maakten dat we ons toch – in een ongelooflijke grote stad met onuitputtelijke Chinese karakters- redelijk goed konden oriënteren.
Foto Joke Ameel
Dus de weg naar de supermarkt was niet moeilijk te vinden om onze ingrediënten voor een nieuwe kookcreatie aan te kopen. Joke blijkt de smaak van het “steamed bread” te pakken gekregen te hebben en dit wordt dan ook op de rolband aan de kassa gelegd.
Na een korte wandeling van 10min blijkt in de guesthouse dat Marie-Noël werd verplaats in een mannelijke versie met de naam Dominique. Hij is chef operatie voor H.I. in Brussel en zijn werkdomein is gelegen in China, Noord-Korea, Angola, Colombia en Cuba. Daar hij pas in september aan de slag is gegaan, maakt hij momenteel een reis in China en Noord-Korea om voeling te krijgen met de werking ter plaatse.
Lieven en Joke geven de ruimte aan de H.I.-collega’s om wat bij te praten en vertrekken richting de keuken om een wokgerecht klaar te maken! Daar komt de werkverhouding naar boven: Joke snijdt de groenten, Lieven maakt de wok klaar .
Als Jean later op de avond is aangekomen om deel uit te maken van ons gezelschap en Dominique welkom te heten, komt wat persoonlijke achtergrondinformatie los bij elkaar tijdens een aperitiefmoment. Mensen die reizen zijn ook maar mensen, met menselijke levenssituaties en menselijke contactbehoeften.
Omstreeks 21u worden de magen eindelijk gevuld en kan het wokgerecht zijn dienst bewijzen. Lieven kan koken, dat moet gezegd worden!
Dominique neemt de afwas voor zijn rekening maar de powerpoint blijft ons achtervolgen. Joke en Lieven besluiten de voorbereiding voor de workshop rond coaching (ifv aanstaande maandag) uit te werken zodat het zondagsgevoel ons morgen gans de dag in beslag kan nemen. Concentratie, inspiratie, efficiëntie,… zijn zaken die op dat moment niet gemakkelijk meer hun weg vinden, de intensiteit van de week begint zijn stempel te drukken. Maar we bijten door de zure appel en na een korte “test” op 2 leken (Luc en Dominique) en wat aanpassingen later kon de matras en de lakens van ons bed toch enorm veel voldoening geven als we deze taak tot een goed einde hebben gebracht.
0 Reacties tot “Zaterdag 6 december 2008”