Vervolgens de taxi naar het bureau van HI. Daar ontmoeten we terug Kate en Bosco ( Angels House), Cindy en Diana van HI. We spitsen ons op in 2 groepen :
- Luc en Diana blijven op het bureel voor een afrondingsgesprek / meeting met Angels House : een nabespreking van het bezoek van gisteren en het toesten van mogelijke samenwerkingsmogelijkheden.
- Joke, Cindy en Lieven vertrekken met de Taxi naar een project SHEDE : een artschool
Verslag bezoek artschool :
Nadat we met de taxi door kleine straatjes gelaveerd hebben – waarbij we vele indrukken opdoen van het gewone leven in deze buurten ven het leven op straat ! – komen we aan bij een appartement.
Foto Joke Ameel
Foto Joke Ameel
We nemen een vreemde trap : de treden zijn gemaakt van betonijzer. We wiebelen – door de veerkracht – naar boven. Ze waarschuwen ons voorzichtig te zijn.
We komen aan in een klaslokaaltje waar 2 volwassen en 4 jongetjes zijn.
We krijgen onmiddellijk thee van Lisa. Zij is de woordvoerster. Vanuit de voor-informatie die we van Diana en Cindy kregen, hebben we allen de beleving dat dit te verantwoordlijke is.
Doorheen het bezoek blijkt dat zij er enkel medewerkster is en woordvoerder. De “director” is de andere man die met de kinderen aan het werken is. Dit ook tot verbazing van Cindy.
De kinderen zijn divers : 2 blinde kinderen, 1 doof kind en 1 kind had vertoonde eerder een autistisch beeld.
Foto Joke Ameel
Het blijken kinderen te zijn die vanuit een weeshuis naar hier komen. We vernemen van Cindy dat bv het autistisch kind op heel jonge leeftijd door zijn ouders verlaten werd omdat zij uit elkaar gegaan zijn. De grootmoeder heeft zich dan “ontfermt” over het kind. Ze sloot het kind op in een “kooi” ( park) op bed. Het kind is van toen af heel negtief geëvolueerd. Het heeft moeite met contactname en is – ook tijdens ons bezoek – steeds op zoek naar aandacht en fysisch contact. (deze jongen is ook blind)
Deze artschool is een intiatief van de director. Hij blijkt een gekend persoon te zijn in de kunstwereld die zich verdiept heeft in teken- en schilderkunst bij blinden. Hij toont ons een uitvoerig artikel ( dat verschenen is in de Duitste pers) waarin hieromtrent enige toelichting wordt gegegen: zin en betekenis van tekenkunst door blinden. Lisa voelde zich hierdoor aangesproken en is zo in deze organisatie belandt. Zij beiden zijn de enige medewerkers. Ze doen dit vrijwillig. Lisa stelt voor dat wij de “aktiveiten” volgen .
Foto Joke Ameel
De kinderen gaan aan lessenaartjes zitten en zingen samen met Lisa een lied. Een tweede aktiviteit is dat zij allen op een tent-bed gaan zitten en daar wordt een verhaaltje voorgelezen dat hen inspiratie moet geven om aan de slag te gaan. Vervolgens gaan ze terug naar de lessenaartjes en krijgen ze brailleboeken. ( het is niet duIdelijke wat ze er precies mee doen, ze voelen wel, maar er wordt niet echt gecommuniceerd met de leerkrahct) En dan gaan ze aan het tekenen. Elk individueel : de ene op een groot schoolbord, de anderen achter een schildersezel, nog iemand anders op een blad aan de muur. De tekeningen blijken heel divers te zijn. Eén kind wordt individueel begeleid door de director.
We zitten terug samen met Lisa in een meeting. Diverse vragen worden gesteld, die voortrefffelijk vertaald worden door Cindy. ( hoe – wat – wie – waarom…)
En dit laatste blijft het langst hangen bij ons. Lisa geeft aan dat zij werkt “vanuit het hart”. Naar mijn mening doet ze prachtig werk. Door latere gesprekken met Cindy blijkt dit net zo jammer te zijn. In vele projecten die werken met kinderen met een beperking blijkt dat er 2 beweegredenen te zijn waarom men met deze kinderen wil werken :
- ofwel verhoopt men dat na een behandeling deze kinderen zullen”genezen” vb autisme
- ofwel wil men ” warmte ” en “liefde” geven ( charity)
De frustratie voor “ons” is dat met “ontwikkelingsgericht werkt. Kinderen en ouders krijgen een “behandeling” en worden bv na 10 weken terug naar huis gestuurd en vallen op zichzelf terug. Men vraagt zich gewoon niet af hoe het dan verder zal gaan met het kind.
We nemen afscheid met het afgeven van een doos Belgische pralines en het nemen van diverse foto’s. Joke is sterk gecharmeerd door het dove jongetje.
Foto Lieven Depuydt
We moeten voort, want Diana en Lu staan .inmiddels buiten te wachten voor het volgende werkbezoek. Het is 10u20 .
Verslag van Luc over de meeting met Angel House :
Op deze meeting werd overeengekomen dat de directrice Kate en haar dochter uitgenodigd worden om volgen jaar een tegenbezoek te brengen. Onze bedoeling is om deze unieke vrouw een kans te geven de visie van Home Thaleia ook op de werkvloer te leren kennen en mogelijks ook eigen te maken. Wij zijn er van overtuigd dat zij de eerste persoon is die we willen empowerment gevevn. Trouwens heel haar project is enorm uniek, is een pioniersproject en een louter privéaangelegenheid. We herkennen in haar verhaal ook het verhaal van onze ouders in Home Thaleia. Met deze uitnodiging leggen we de bal in hun kamp en verwachten we spoedig een geschreven nota waar zij haar wensen en verwachtingen duidelijk in te kennen geeft.
Vervolg van onze dag :
We rijden – met twee taxi’s – zowat een uurtje naar FUSUI : : een “vocational school” met de naam Guanxi City College. Dit is een technische hogeschool. Binnen de werking van deze school is er groep vrijwilligers (studenten) die zich inzetten voor tal van projecten. Er blijkt een samenwerking te bestaan tussen deze groep en HI omdat deze jonge mensen zich ook inzetten voor een special school voor kinderen met een beperking. De bedoeling van de samenwerking met HI is dat zij aldus begeleiding en empowerment krijgen.
Eerst is er kleine meeting ( voorstellen aan elkaar ) en vervolgens gaan we naar een auditorium waar een 60-tal studenten hebben plaatsgenomen. Na een korte inleiding van Diana en Luc, komen Lieven en Joke aan de beurt. Zij geven een uiteenzetting over de visie van Home Thaleia , met extra aandacht voor 2 specifieke onderwerpen : de communicatie tav onze bewoners én het vrijwilligerswerk. De studenten luisteren aandachtig en we krijgen tussendoor diverse keren spontaan applaus.
Foto Luc Ameloot
Vervolgens ontspint zich nog een gesprek rond sexualiteitsbeleving bij mensen met een beperking. Hier heerst doorgaans nog een groot taboe rond. We vinden het dus positief dat deze jongeren daar vragen (durven) over stellen.
Na het nemen van enkele foto’s en het persoonlijk beantwoorden van enkele vragen van de sutdenten, begeven we ons naar het bureel van de studenten om samen een lekkere noodle-soep-maaltijd te nuttigen. Luc overwint zijn fobie om met chopstick te eten : wat honger vermogen mag ! Hij doet het vrij aardig. ( je moet weten : deze maaltijd kost 35 yuan per persoon = 0,4O eurocent ! ) We vonden het bijzonder smakelijk = de gewone maaltijd van de studenten mocht er best wezen. Ook te vermelden : de vele verwonderende en nieuwsgieringe blikken. Je moet weten : een blonde blauwogige schone en een rijpere bebaarde professor zien deze studenten niet elke dag.
Foto Luc Ameloot
Terug de taxi in omstreeks 14 u : op weg naar een special school te Funshi. Een special school is hier een school voor kinderen met een handicap ( blinden, doven en hersenverlamming) We komen op de koer en worden ontvangen door de directeur en enkele leerkrachten. De eerste indruk is compleet anders dan bij alle vorige projecten die we tot nu toe bezochten.
Foto Joke Ameel
We hebben de beleving dat we hier in een organisatie komen waar de normen anders liggen : leerkrachten komen onmiddellijk bij ons, kinderen die te nabij komen worden weggestuurd of afgehouden. De directeur – met luide stem ! – steekt een discours af over de school en de behoeften van de organisatie. Het is alsof hij zich wil verantwoorden over zijn werking en somt dadelijk een waslijst op van ontbrekende middelen.
Foto Joke Ameel
Bij inhoudelijk vragen wordt er wat rond de pot gedraaid. De kamers zien er echt triestig uit : 6 stapelbedden met hier en daar een koffer op. Geen kasten, geen stoelen, niets van elementaire privacy…
Foto Luc Ameloot
Wel toont de directeur op vraag van Diana fier de “lichtbellen” in functie van de dove kinderen. Dit blijkt gefinancierd te zijn door HI.
We gaan naar het gebouw aan de ander kant van de straat. Dit gebouw is nog in opbouw / aankledingsfase. De bib is al geïnstalleerd alsook een enorme vergadertafel. We vergaderen in dit lokaal. Tijdens de rondleiding komen diverse vragen naar boven bij ons rond de toegankelijkheid voor blinden en doven. Er is niets aangepast.
We vergaderen met de headteacher en een leerkracht. Op onze vragen wordt ontwijkend geantwoord. Het blijkt vrij snel dat vele zaken verborgen worden gehouden en dat men rond de pot aan het draaien is. Dit is voor ons een ontnuchering. Hier worden we sterk geconfronteerd met de situatie zoals die voorkomt in vele pedagogische instellingen in China. Vb : het personeel lijkt niet gemotiveerd, pedagogische programma’s lijken onbestaande, een fatalistische houding, geen interesse voor het ontwikkelingsgericht werken met kinderen.
Pas bij het derde aanbod van Diana krijgen we de kans om Home Thaleia eens voor te stellen. Ze luisteren beleefd, maar dat is ook al. Ze stellen geen vragen en wuiven de informatie weg op basis van onvoldoende middelen en cultuurverschillen. Lieven doet toch een poging om hen aan te zetten wat bewonersgericht te werken ( keuze’s aanbieden, ontwikkeling, privacy…), maar hij praat tegen dovemansoren…er is sprake van eenrichtingsvekeer.
Diana rond het gesprek af rond 16u30 …and off we go richting Nanning. Dit is toch een goed uurtje rijden. Uiteindelijk komen we pas om 18u15 aan. Deze lange rit geeft ons de tijd om onze indrukken uit te wisselen.
Foto Joke Ameel
Pas aangekomen aan het hotel, of daar staat Bosco en Kate al in de hall te wachten. We hebben amper tijd om even tot aan onze kamer te gaan. Lieven blijft zelfs beneden bij onze bezoekers van Angel House wachten. Bosco heeft ons uitgenodigd om samen uit te gaan eten. Hij blijkt gereserveerd te hebben in een restaurant net naast ons hotel. Ook zijn vrouw Gloria komt ons vervoegen. We krijgen een voortreffelijke maaltijd aangeboden. Some likei t hot ! ( Lieven) , some don’t ( Joke en Luc ) Aan pikante spijzen geen gebrek in China.
Tussen het hanteren van de eetstokjes herhaalt Lieven tav Kate en Bosco de uitnodiging om volgend jaar op tegenbezoek te komen. Luc dankt het genootschap voor hun gastvrijheid en de mogelijkheid die we kregen om op bezoek te komen. Uiteraard danken we hun ook voor de maaltijd.
We ronden de maaltijd af rond 21u en nemen innig afscheid van elkaar. Ook van Diana en Cindy ( onze voortreffelijke tolk) .
En dan nog een goed uur werken aan deze tekst…en natuurlijk veel bijpraten over alle opgedane indrukken.
Of wacht even : Joke heeft nog enkele mededelingen.
1. de chinezen hebben allen een chineze naam,maar velen hebben daarnaast ook een Westerse voornaam geadopteerd vb Lisa, Claire, Rebecca…
2. het plassen in de special school was voor Joke het Chinese moment van de dag : in een betonnen greppel plassen is toch even iets anders for a lady.
Oh , heel belangrijk bericht !
Patrica , bewoonster van Home Thaleia en mede ambassadrice van HI : we hebben vandaag nog meer aan jouw gedacht. Waarom ? Omdat het jouw verjaardagsfeestje was. Hopelijk heb je er van genoten !
0 Reacties tot “Vrijdag 5 december 2008”