7u15 is het moment dat Joke even de guesthouse uitsluipt om nog een wandeling te maken, een blokje rond. Je weet nooit welke authentieke hebbedingen je nog kan vinden hé!
Omstreeks 8u drong het “laatste ontbijt” zich wel op daar Jean ons ging komen afhalen rond 8u30 voor “the last mission” in China: de workshops rond sponsoring en coaching.
Na een kort telefoontje van Jean die ons vertelde dat hij het niet ging halen om ons te komen oppikken, ruilden we het interieur van onze guesthouse in voor die van een taxi.
In de H.I. office in Beijing blijft de wereld draaien en nemen telefoongesprekken, deurbellen, officieel verwelkomingsmoment van Dominique, een algemene debriefing van ons bezoek, faxgeluiden, de aankomst van onze deelnemers,…onuitputtelijk hun plaats in.
Archief voor december, 2008
Trots zijn Lieven en Joke op zichzelf als ze er toch in slagen om om 7u ‘s morgens de warmte van het bed in te ruilen voor de intense koude in de straten van Beijing. Ochtendgymnastiek, tai-shi, dans en zang van de Chinezen zijn de verlokkingen van ons doel. Lang leve een zondagsgevoel! Nadat we- wat even verderop -een park zijn binnengegaan, hebben we respect voor het doorzettingsvermogen van Chinezen. Vooral oude en enkele jonge Chinezen doen op alle mogelijke plaatsen aan ” beweging”. Het is net alsof het vanzelf gaat en de koude hen niet kan deren. Met H.I. op reis gaan, betekent instappen in de lokale cultuur, met als gevolg dat Joke zich nestelt tussen wat oudere Chinezen en de ochtendgymnastiek voor haar rekening neemt. Tussen de bamboe, achter bevroren vijvers en Chinese galerijen zien we nog tal van mensen die geconcentreerd aan beweging doen.
Foto Joke Ameel
Lieven neemt zijn plaats in even verderop, tussen wat jongere Chinezen en doet aan ochtendgymnastiek op een ietwat sneller tempo.
Dansende koppels, voetballen met een een soort shuttle van pluimpjes met een gewicht aan, tai-shi, toonladders die met overgave gezongen worden,…zijn andere zaken die we in het vizier krijgen tijdens onze wandeling door het park. Een gevoel van “contentement” overvalt ons!
Foto Joke Ameel
Met goede intenties in ons hoofd (…laten we wat meer bewegen in België) en de zon die opkomt, laten we het park achter ons en kuieren we tussen kraampjes met lokale producten en hebbedingen in een straat aan de overkant.
Vruchten, groenten, noten, kruiden,… worden zo uitgestald dat ze samen met hun verkopers geheel uitmaken van een kunstwerk vol kleuren, geuren en impressies.
Foto Joke Ameel
Foto Joke Ameel
We kunnen het enkel maar opslagen in ons geheugen, want foto’s kunnen deze indrukken niet meer op een correcte manier weergeven. Tussen alle fruit-, groente- en ander geweld door, ontdekken we een piepklein kraampje met stenen beeldjes en andere curiosa van hier. Joke ontdekt er een mooi boeddha-beeldje…en de prijs doet haar interesse nog toenemen ( zie verder)
We begeven ons daarna richting de guessthouse om ons wat op te warmen met een eenvoudig ontbijt van “steamed bread”, fruit en koffie (lang leven de sticks van Nescafé die we hebben meegenomen uit België) en een warme douche om de rest van de dag in de koude door te kunnen brengen.
Allen samen trekken we er dan op uit om een dagje te “Beijingen” : sightseeiing. Luc en Dominique willen ook het park en de bewegende Chinezen eens aanschouwen, dus trekken we er terug heen. Maar eerst tonen we hen de vroegmarkt…want Joke wil nog eens terug naar het Boeddha-beeldje. Daar aangekomen blijkt Luc enorm goed te kunnen afbieden ! En Joke content natuurlijk.
Het bezoek aan het park is ook voor Luc en Dominique een boeiende ervaring. Dominque wordt uitgenodigd om mee te ” shuttlevoetballen”, Luc moet van enkele Chinezen zijn diabolokunsten vertonen.
( één van deze mannen doet dit op een schitterende wijze…zo weggelopen uit het Chinees staatscircus)
Eens het park uitgewandeld , neemt Dominique afscheid van ons. Luc, Joke en Lieven nemen een taxi naar het Tjan’anmen-plein. Lieven heeft al verschillende keren te kennen geven dat hij Beijing niet zou verlaten alvorens op het plein gestaan te hebben. Hij ziet nog zó het beeld voor zich van de studentenopstand…, de student die het opnam met open armen tegen een legertank…. De taxi zet ons af aan de rand van de Verboden Stad, met daar recht tegenover het bewuste plein. We lopen even verder tot aan de ingang van de Verboden Stad. Indrukwekkend! Er zijn nu wel echt veel Chinezen…en af en toe ook wel eens een westerling. ( toch opvallend minder dan we gedacht hadden) Er worden foto’s genomen door Joke en wel op deze wijze alsof we net naast kameraad Mao staan. ( er hangt immers een immens portret van Mao op de achtergrond) We besluiten eerst naar het plein te gaan en steken dus de indrukwekkende laan over om op een indrukwekkend plein aan te komen. Aan de overkant ligt het mausoleum waar Mao ligt opgebaard. Luc wil het bezoeken ( It’s for free !, zeggen een Chinese schone van ongeveer 16 jaar en haar vriendin), “but it’s closed after midday”. Jammer voor Luc. Joke heeft inmiddels enorm veel bijval bij enkele studenten en ouders die hun kindje met haar op de foto willen staan. Blond en blauwe ogen, dat spreekt voor zich bij de Chinezen. Wat verderop komt een ganse groep jonge studenten op ons af . Zij willen allen met ons op de foto’s en giechelen honderduit. Talloze foto’s worden met de GSM’s genomen. We plagen elkaar wat. De meisjes poseren bij ons en Lieven zet hen de typische legermutsen op het hoofd. ( gekocht door Luc en Lieven voor hun respectievelijke zonen) Allen vinden dit enorm komiek en genieten van de aandacht die we heb geven. We passeren het nationaal museum van China en al “terugstappend” naar de Verboden Stad. Het is inmiddels rond 13 u ongeveer. We besluiten toch binnen te gaan, ondanks de grote rij wachtenden om aan te schuiven. We passeren dikke muren met nog dikkere deuren die enorme “klinknagels” (bollen) vertonen.
Foto Joke Ameel
Foto Joke Ameel
Vervolgens komen we in een binnen plein en worden aangesproken door 2 jonge studenten. Ze maken reclame voor hun exhibition, het zijn art-schoolstudents. Luc neemt ons mee. Er hangen heel mooie werken. ( diverse soorten, diverse technieken…het ene al iets meer kitscherig dan het andere ) Joke is terug onder de indruk van al dat kunst en koopt iets – terug na het afbieden van Luc. Een chinees karakter dat een bijzonder betekenis heeft : hart to hart, hand in hand…samen “één” zijn.
We gaan nog dieper in de verboden stad en komen aan op een volgend binnenplein. We hebben nog steeds niet moeten betalen. Uiteindelijk besluiten we om niet binnen te gaan in het betalend gedeelte: er rest ons onvoldoende tijd. We keren terug, maar willen alvorens terug te gaan naar de Guesthouse, eerst nog aan “verse Yuan” ( RMB- nationale munten) geraken. We rijden per taxi naar het stadskwartier waar het hoofdkwartier van HI is gevestigd. Dit is ook de wijk van vele ambassades in Beijing…en dus zijn er ook veel banken. We wisselen terug in de bank waar we tijdens de eerste dag zijn langsgegaan en ronden onze financiële transactie af met een Cappuchinno/Thee / croissant / muffin in the French Bakery. Daar ontspinnen zich diverse filosofische, antropologische en ethische gesprekken tussen ons gedrieën. Boeiend en verrijkend , we leren van elkaar: hoe kijken we tegen het leven, de toekomst en de dood aan…
Dan terug met de taxi naar de Guesthouse. Bij het uitstappen besluit Luc naar binnen te gaan, maar Joke en Lieven willen nog genieten van de stad. Joke is nog op zoek naar een soort noten die oudere mensen gebruiken om in hun handpalm tussen hun vingers te draaien. Lieven wil ten volle genieten van zijn verblijf in Beijing en wil zich laten opslorpen in de omgeving.
Ook Joke en Lieven splitsten zich nog op , zodat we voor het eerst de situatie krijgen dat elk een aparte namiddagactiviteit doet gedurende deze reis.
Rond 16u45 komt ook Lieven aan in de Guesthouse. Luc heeft wat geslapen en gewerkt aan zijn workshop voor morgen. Joke heeft een deugddoend bad genomen. Lieven heeft diverse kadootjes gevonden voor zijn dierbaren. ( hij de reis, zij de kadootjes)
We drinken een kop koffie/thee en elk houdt zich nog wat apart bezig : lezen, haar wassen, powerpoint, TV, sigaretje roken. Luc en Dominique praten over HI en de werking.
Rond 19 u gaan we uit eten, op kosten van Joke en Lieven die hiermee hun dankbaarheid willen betonen tav Luc , Dominique en HI.
We stappen een 10-tal minuutjes en vinden een leuk restaurantje. We bestelling gelakte Pekingeend. ( moeten we toch geproefd hebben, niet ?), dim-sums, shrimps… De eend moeten we zelf “wrappen” , samen met wat groentjes en lekkere oester?-saus. Heerlijk.
Ook de andere “dishes” zijn voortreffelijk. Aangename avond met aangenaam gezelschap.
En dan te weten : je betaalt zowat dezelfde prijs als voor één persoon bij ons in België !
We keren moe maar voldaan naar ofwel het hotel ( Luc) of naar de Guesthoude ( de anderen).
Het is rond 22u.
Joke gaat onmiddellijk slapen…
Dominique ligt wat op zijn bed te lezen/ te werken…
En Uw nederige dienaar …
…die zit met zijn immer tokkelende vingers en door de opkomende maan vermoeide oogleden aan een bescheiden tafel en vindt het een hele eer en een eerbiedwaardige taak om dit veelzeggende en vol van impressies beladen verslag te mogen intypen op deze tweedehandse, stilzwijgende en ongelooflijk gehoorzame laptop. Moge het eerbiedwaardige licht dat dit technologisch hoogstaand werkinstrument op zijn netvliezen straalt, zijn onnoemelijk onbelangrijk bestaan en zijn bij tijden wat verwarde geest immer inspireren tot een blijvende gedreven inzet en bekommernis voor allen die zijn hart beroeren. Maar ook voor zij die enige of veel steun kunnen gebruiken en voor zij die zijn komende levenspad nog zullen doorkruisen of samen met hem een eindweegs willen of zullen gaan. Deze geest is nu geruisloos gefocust op familie, alle huisgenoten – bewoners, personeel en vrijwilligers – van Home Thaleia en hun sociaal netwerk, de medewerkers en volunteers van HI,vrienden, buren en niet-buren, álle mensen -mét en zonder beperking- die we mochten ontmoeten tijdens deze missie, de talloze mensen met een beperking in China (83.000.000 ! ) en throughout the world, de zieken, de politiek gevangen, de eenzamen, de onderdrukten , zij die niet mogen of kunnen kiezen, zij die geen ” ik” mogen hebben…shall I go on ?
Good night, sleep tight… ( dat hoop ik toch )
Het weekendgevoel van de Chinezen zorgde ervoor dat onze laatste nacht in Nanning wat moeilijkheden bezorgt heeft op vlak van inslapen. Alle 3 mochten we in ons bed meegenieten van festiviteiten die zich afspeelden ergens achter de 4 muren van onze hotelkamer en de nodige dosis muzikale begeleiding kregen.
Maar geen nood, in onze virtuele rugzak zitten zoveel nieuwe zaken die we nog steeds met rechte rug én blik vooruit met ons meedragen!
Tijdens het uitchecken (rond 8u)overviel ons de confrontatie met de meerwaarde van degelijke ondersteuning van medewerkers van H.I. (denken we aan Cindy)… de taalbarrière zorgde voor wat vertraging maar we geraakten op tijd in de luchthaven. De taxichauffeur die ons bracht bleek een aanstekelijke glimlach te hebben aangevuld met een portie goesting in een gesprek.
Foto Joke Ameel
Kon het ons schelen dat we elkaar niet begrepen, de non-verbale communicatie vertelde ons veel meer!Na een efficiënte check-in en douanecontrole (rond 9u), het kuieren en soms de verleiding van de winkels in de luchthaven zelf, en de busrit naar de trappen van de “7e hemel” , nestelden we ons in de zetels van het vliegtuig. Geen powerpoint presentaties nu, enkel ruimte tot persoonlijke gesprekken,… kan ook eens deugd doen!
Foto Joke Ameel
Het kunstwerk van bergen en flinterdunne wegen die het uitzicht ons bood door de vensters, kon niet opboksen tegen het overvolle reclame-aanbod op de compacte televisieschermen.
Omstreeks 13u maakten koude rillingen en rode neuzen, tijdens het uitstappen, ons duidelijk dat in Beijing de temperatuur -naar ons gevoel redelijk diep- al gezakt was onder 0°. Enkele “kledij-lagen” later waren we al onderweg richting de guessthouse. We moesten bekennen dat er toch sprake was van een “thuis-gevoel” toen een aantal herkenningspunten ons duidelijk maakten dat we ons toch – in een ongelooflijke grote stad met onuitputtelijke Chinese karakters- redelijk goed konden oriënteren.
Foto Joke Ameel
Dus de weg naar de supermarkt was niet moeilijk te vinden om onze ingrediënten voor een nieuwe kookcreatie aan te kopen. Joke blijkt de smaak van het “steamed bread” te pakken gekregen te hebben en dit wordt dan ook op de rolband aan de kassa gelegd.
Na een korte wandeling van 10min blijkt in de guesthouse dat Marie-Noël werd verplaats in een mannelijke versie met de naam Dominique. Hij is chef operatie voor H.I. in Brussel en zijn werkdomein is gelegen in China, Noord-Korea, Angola, Colombia en Cuba. Daar hij pas in september aan de slag is gegaan, maakt hij momenteel een reis in China en Noord-Korea om voeling te krijgen met de werking ter plaatse.
Lieven en Joke geven de ruimte aan de H.I.-collega’s om wat bij te praten en vertrekken richting de keuken om een wokgerecht klaar te maken! Daar komt de werkverhouding naar boven: Joke snijdt de groenten, Lieven maakt de wok klaar .
Als Jean later op de avond is aangekomen om deel uit te maken van ons gezelschap en Dominique welkom te heten, komt wat persoonlijke achtergrondinformatie los bij elkaar tijdens een aperitiefmoment. Mensen die reizen zijn ook maar mensen, met menselijke levenssituaties en menselijke contactbehoeften.
Omstreeks 21u worden de magen eindelijk gevuld en kan het wokgerecht zijn dienst bewijzen. Lieven kan koken, dat moet gezegd worden!
Dominique neemt de afwas voor zijn rekening maar de powerpoint blijft ons achtervolgen. Joke en Lieven besluiten de voorbereiding voor de workshop rond coaching (ifv aanstaande maandag) uit te werken zodat het zondagsgevoel ons morgen gans de dag in beslag kan nemen. Concentratie, inspiratie, efficiëntie,… zijn zaken die op dat moment niet gemakkelijk meer hun weg vinden, de intensiteit van de week begint zijn stempel te drukken. Maar we bijten door de zure appel en na een korte “test” op 2 leken (Luc en Dominique) en wat aanpassingen later kon de matras en de lakens van ons bed toch enorm veel voldoening geven als we deze taak tot een goed einde hebben gebracht.
Vervolgens de taxi naar het bureau van HI. Daar ontmoeten we terug Kate en Bosco ( Angels House), Cindy en Diana van HI. We spitsen ons op in 2 groepen :
Bericht van de thuisblijvers: Thaleia
Gepubliceerd op 7 december 2008 Uncategorized Geef een reactieHet is donderdag 8u50: ik ben inmiddels al van 7u30 in Thaleia en
verwarm mezelf met een hete kop chocolademelk.
In Thaleia is alles ok. De bewoners kijken stilletjes uit naar de
komende kerstperiode: ze komen af en toe vragen wanneer de kerstboom zal
uitgehaald worden, wie een pakje voor hen zou kopen ed. Toch wel
gezellig om te horen hoe ook onze bewoners oprecht kunnen genieten van
de komende speciale dagen.
Alles gaat hier in Thaleia verder zijn gangetje: dagelijks wordt Lievens
post behandeld en mooi geordend op zijn bureau. Linda en ikzelf zetten
ons voor 100% in om alles hier goed draaiende te houden.
Uit jullie berichtjes kan ik opmaken dat jullie steeds vroeg uit de
veren moeten. Spontaan vraag ik me dan af hoe het met Lieven gesteld is
daar hij niet echt een ochtendmens is en zich graag nog eens omdraait in
zijn bedje. Maar voor het goede doel zal je het er zeker wel voor over
hebben he Lieven.
Ik kijk er zeker naar uit om bij terugkomst jullie onvergetelijke
ervaringen te horen!
Het ga jullie goed en geniet nog met volle teugen!
Heel vele groetjes voor Luc, Lieven en Joke -> Joke: ik hoop dat je
zeker je mannetje kan staan in bijzijn van die 2 mannen? 
)
Karolien
Luc vergezelt ons de komende dagen tijdens het ontbijt om 8u! Het voordeel van een aantal dagen in een hotel te verblijven en je te laten verwennen met een ontbijtbuffet. Hoewel ik moet bekennen dat noedels, “tampling” en gefritureerd eten morgens, toch wel een aanpassing van je nuchtere maag vraagt.
“Heb je goed geslapen?” is zoals iedere morgen de openingszin van de dag. Luc blijft besmet met naweeën van de jetlag, Joke en Lieven kunnen hun nachtrust des te meer appreciëren.
Na het ontbijt maken we opnieuw gebruik van toch wel een heel aangenaam en goedkoop transportmiddel hier in Nanning (maar ook in Beijing). Voor ongeveer 20 yuan geraak je waar je moet zijn (omgerekend ongeveer 2€).
Het kantoor vinden was op zich geen probleem. Maar ware het niet van een vriendelijke voorbijganger die wél Chinees kon, dan hadden we waarschijnlijk de binnenkant van het kantoor niet gezien voor de middag. Na het vinden van de juiste toegangsdeur, met bijhorende code, slaagden we er in om ons voor te stellen aan de kleine ploeg waarmee Diana van H.I. zich omringt.
Woensdag 3 december 2008 : internationale dag voor mensen met een beperking !
Gepubliceerd op 4 december 2008 Uncategorized 1 CommentLieven al om 7 u opgestaan in het guesthouse om het ontbijt klaar te maken. Marie-Noël is ook al op en aangekleed : zij gaat foto’s nemen in het park van de oudere Chinezen die aldaar taichi-oefeningen doen,( ochtendgymnastiek), zingen, dansen met elkaar… Joke ontvangt de tip met open armen en wil dit graag eens zelf ervaren zondagmorgen!
We slagen er in om met een zachtgekookt eitje, wat fruitsap en brood een laatste “ontbijtmaal” te houden met Marie-Noël daar ze ons gezelschap verlaat later deze dag.
Luc komt ons vervoegen en we vertrekken teug per taxi naar het hoofdkantoor. We begroeten terug de medewerkers en Jean Van Wetter. Sabrina helpt ons nogmaals om onze teksten door te sturen op haar PC waar alles in chinese karakter is weergegeven.
Lees verder ‘Woensdag 3 december 2008 : internationale dag voor mensen met een beperking !’
Een ochtend die voor Joke , Luc en Lieven al startte rond ‘4 u in de ochtend. Maw : allen hadden een triestige en woelige nacht achter de rug. Van Jetlag gesproken ! . Onze biologische wekker is blijkbaar sterker dan we zelf vermoed hadden en loopt dus nog steeds 7 uren achter. Goooooooooodmoooooooooornign Beijing !Ontbijt : fruit en warm water ! ( ook een beetje koffie en thee) Dit terwijl Luc een copieus ontbijt tot zich nam in zijn hotelletje.
Luc kwam ons vervoegen rond 8u45 : nog vlug enkele kadootjes inpakken en” off we wer”e. Met de taxi op weg naar het hoofdkwartier van HI om onze gids op te halen. Vandaag vervoegt Marie-Noël ons tijdens de bezoeken. We pikken daar dus onze gids op : een 33-jarige cineast die vlot Engels in Chinees omzet en omgekeerd.
Foto Joke Ameel
We maken oploskoffie en eten als ontbijt onze broodjes die we nog van thuis meehadden.
Lieven werkt wat aan dit verslag.
Rond 13 u komt Luc opgemonterd ons vervoegen. Hij blijft eventjes, maar zet ons aan te pakken en te vertrekken. Zogezegd, zogedaan.
We nemen in de nabijgelegen grote laan een taxi naar hoofdkantoor van HI. Goed dat Luc een papiertje heeft waarop handgeschreven het adres staat. De chauffeur steekt zijn volle duim in de lucht als teken dat hij het kan lezen en weet waar naartoe te laveren. Het kantoor van HI bevindt zich blijkbaar op het Qi Jiayuan Diplomatic Compound. Dit blijkt een kantorencomplex te zijn , goed bewaakt door diverse schone geüniformeerde jonge mannen die dit bewaken. ( er blijken ook veel ambassades gevestigd te zijn in deze Compound)
7.30 u : de wekker haalt me uit een zalige droomtoestand.8.15 u : halfwakker hangend boven een tas dampende koffie
8.45 u : afscheid van zoon Thomas die thuisblijft. Ik vraag hem goed op de 2 meisjes te passen terwijl ik weg ben… Uiteraard knikt hij “ja” , enigszins zie ik zijn borstkas iets toenemen in omvang…
8.55 u : dochter Jolien belt vanuit de wagen naar Joke dat we onderweg zijn naar Zaventem. Joke vertrekt vanuit Zaffelare, binnen 5 minuutjes blijkbaar. En waar zou Luc nu zijn ? We ontmoeten elkaar seffens wel aan de ingang van de luchthaven. We zien enkele verkeersongelukken langs de autostrade…en besluiten dan maar om niet vlugger dan 100 km/ uur te gaan rijden. Het is kil regenweer. Gelukkig is het buiten niet aan het vriezen (1,5 graden Celsius.)
Recente reacties