reisverslag van vrijdagmiddag 10/12 tem einde missie do 16/12/10

Vrijdag 10 december 2010

Na het participeren aan de dagbestedingsactiviteiten in de voormiddag, was het tijd voor het middagmaal.In dezelfde ruimte van “de ateliers” werd plots alles van de tafel gedaan en goed weggeborgen en kwamen de medewerkers van de keuken aansjouwen met allerlei lekkere en minder lekkere spijzen.   Zo was er een soort rijstporidge – rijst die zwemt in een rode gebonden halfheldere waterachtige substantie – die eigenlijk geen smaak had.  Maar verder waren er natuurlijk de verschillende dumplings en diverse soorten koekjes.  We werden ook getracteerd op halfzoete gelatineachtige blokjes ( beetje als turks fruit)

Iedereen eet hier samen : bewoners, begeleiders, bezoekers.  En iedereen loopt kriskras door elkaar, gaat van tafel tot tafel….een drukke bedoening als je dan ook nog weet dat iedereen vrij luid spreekt en roept naar elkaar….
Na de maaltijd werden er al enkele aankopen geregeld van spullen die zij vervaardigen en was er nog een uurtje pauze : enkelen blijven gewoon zitten, anderen gaan op de kleine binnenkoer wat pluimvoetbal spelen, de papa demonstreert zijn vaardigheden met de chinese diabolo, Lieven gaat kijken naar zijn piepkleine ruimte waar tientallen traditionele muziekinstrumenten aan de muur hangen of opgesteld staan.  Lieven toont veel interesse en promt overhandigd hij een chinees blaasinstruiment als geschenk.  Samen spelen we “ Oh suzanna” : Lieven op de mondharmonica, Papa op een chinees strijkinstuiment.En dan is het tijd voor de workshops van Liesbeth en Patricia.

 Iedereen verzameld en we splitsen ons op in 2 groepen.. Patricia : zij geeft een workshop rond inspraak en de tevredenheidsmeting  van de bewoners van Home Thaleia.  Ze heeft een kopij van ons teveredenheidsspel en legt uit hoe we het spelen.  Het is opvallend hoe ze geneigd is om te vragen of de trainees ( dangcentrumbezoekers van Hui Ling – Tree primary school ) ook een vriendje of vriendinnteje mogen hebben.  Je moet weten dat ze heel gecharmeerd is door Michael, één van hun trainees.  Vervolgens spelen we samen met hen hen spel.  Moniek is een voortreffelijke tolk in deze.  Het valt ons op dat de trainnees, maar ook het (keuken)personeel eerst wat onwennig zijn , maar dan al gauw los komen en hun mening geven bij de verschillende items die bevraagd worden ( krijg je inspraak in het menu, kan je kiezen wat je doet van werk , mag je kiezen waar je aan tafel zit , enz…)  Er wordt veel gelachen – ook uit onwennigheid – maar Patricia krijgt naderhand een daverend applaus en heel veel bedankingen.

 De groepen wisselen met de groep die Liesbeth ondertussen toegesproken heeft.Zij had 2 voorstellingen voorbereid :
1        : een voorstelling van ons Belgenlandje met alle typische zaken en onderwerpen  gaande van speciale gebouwen, onze typische gerechten en (bier)dranken, chocolade, kerken enz…
2       : Een voorstelling van zichzelf, wonend in Home Thaleia : wat doet ze er , wat zijn haar hobby’s, over haar vriend Jimmy, over haar vrijwilligerswerk, haar verplaatsingen oa met de driewielers enz….  De trainnees en de personeelsleden zijn natuurlijk onder indruk van de foto’s van onze accomodaties en middelen….
Ook voor Liesbeth weerklinkt een lang applaus. 

Na  beide workshops volgen korte besprekingen / evaluaties  met als resultaat : Missie geslaagd !Het is opvallend hoe het klikt tussen hun trainees en wij als reisgezelschap.  Ondanks het feit dat wij elkaars taal niet spreken, worden toch persoonlijke conatcten gelegd en worden er “gevoelens” uitgewisseld.

 Cassie stelt ons voor om nog een avondwandeling te gaan maken rond een meer.  Daarvoor zouden we terug de taxi moeten nemen.  Omdat enkelen van ons al vrij vermoeid zijn en het bitter koud is – er staat al de ganse dag een ijzige striemende wind die pijn doet aan die stukjes van het lichaam die niet bedekt zijn –  beslissen we om dit niet te doen. Beter morgen ?  
Er is nog een kort overleg met Casie hoe we de dag van morgen ( wordkshops ) zullen aanpakken.   Er is vlug een akkoord.

Bye bye  dus en terug een poging doen om 2 taxi’s te versieren.  De eerste groep heeft geluk en is binnen de 2 minuten op weg.  De rest heeft minder geluk : zij staan terug heel lang in de kou… tientallen taxi’s passeren ons….allen volzet of….geen zin om te stoppen.  Een heel vreemde bedoening.  Na een ritje van ongeveer 30 minuten is iedereen dan toch terug in het hotel.

 Iedereen installeert zich en we bestellen in het hotel nog een lichte maaltijd.
Je moet weten dat de Chinezen 3x per dag warm eten , maar wel heel gevarieerd, weinig vlees en heel veel groeten en gewokte toestanden.

We zijn moe en dat laat zich merken… en zijn enkele discussies.  Maar dat hoort er wellicht ook bij als je met zo’n groep op reis gaat.  En het ene woord brengt het andere mee…  En ondertussen is Emma naarstig aan het typen op de PC een eindje verderop waar ze ook probeert op het internet te raken om aan de webblog van Handicap International te werken.  Het is al laat en dus hoog tijd op het bed op te zoeken.

 Zaterdag 11/12/10 : de belangrijkste dag voor onze missie !

 Samen ontbijt in het hotel : er is van alles te kiezen aan het buffet.  We ontdekken dat het de ene dag soya- melk is dan men serveeert, de andere dag gewone melk.  Ook de kleine tomaatjes vallen in de smaak.  Ook merkwaardig : eieren gekookt in bruine soyasaus , waardoor het ei zelf gemarbeld is.
We nemen de taxi naar Hui Ling Tree primary colouers school.We blijven ons vergapen aan de verkeerstoestanden in deze stad.  Je moet het gezien hebben om te geloven.  De tweede groep wordt op een verkeerde locatie afgezet, waardoor we , ondanks het tijdige vertrek, toch ietwat telaat aankomen.

In de “werkruimte” zitten een 30-tal mensen te wachten.op de kleine tabourets rond verschillende tafels.  Er is een projector opgesteld .
Theresa ( directricie Hui Ling) doet een lange intro-speech voor de uitgenodigde gasten.  Het zijn ouders , medewerkers, trainees maar ook enkele “social workers” van buiten Beijing  die dus van verderaf komen.
Vervolgens zegt ze dat we allemaal samen eerst wat turnoefeningen zullen doen…en ja hoor, iedereen springt recht en begint te zwaaien met de armen of te slaan op de billen met Theressa die de oefening aangeeft en het ritme bepaalt… Komisch..  Iets om eens toe te passen in Thaeia ?

Eerst is het aan Emmanuelle : zij geeft een powerpoint over Handicap International en de werking van deze NGO.  Voor haar is het taalkundig nog wat moeilijker.  Zij is immers franstalig….spreekt in het engels en “vlaams” en dat geeft soms wel eens merkwaardige zinnen.  De tolk Moniek is echter terug van de partij – zij doet dit alles vrijwillig voor Hui Ling – en vertaalt alles vlekkeloos voor de gasten die deelnemen aan deze studiedag.
Vervolgens is het aan Lieven.  Hij heeft 2 presentaties die hij toont : eentjes over de historiek en doelstellingen van Home Thaleia en eentje over de werkeing en gehanteerde methodieken. 

 Nadien is het Birgiit haar beurt : zij geeft een uiteenzetting – ook aan de hand van een engelstalige powerpoint – over coaching.

 Er worden heel veel vragen gesteld , ook worden er door enkele aanwezigen “verhalen” verteld.  De ouders doen getuigenissen : over hoe ook zij bezorgd zijn voor hun dochter of zoon, over hoe zij ook zich afvragen wie voor hen zal zorgen als zij er niet meer zijn, over hoe ook zij hopen op een goede woning en goede zorg.   Bij momenten is het ontroerend. Casie en Theressa moet de gesprekken afbreken, want men zou blijven doorgaan.  Het is immers tijd voor de middaglunch.

 Het is weer een gelijkaardige toestand van gisteren  : iedereen eet samen met iedereeen .  Het gaat er allemaal heel gemoedelijk aan toe.  Er worden vele gesprekjes gevoerd aan de hand van gebaren en/of via tolk Moniek die soms niet weet waar eerst springen……
Dan is er terug pauze waarbij zij terug aan beweging doen op de binnenkoer en met elkaar in groepjes staan praten.

 Om 14 u is et dan tijd voor de workshops van Liesbeth en Patricia.  Liesbeth herhaalt haar voorstellingen van gisteren en Patricia spreekt de mensen toe aan de hand van een tekst.  Deze tekst heeft ze op voorhand met Moniek doorgenomen, zodat het tolken heel vlot verloopt. Patricia heeft het over “emancipatorisch werken” , het client-centred werken, over het vrijwilligerswerk van de bewoners, over de rechten en plichten van de bewoners in Home Thaleia.  Ze doet hij bijzonder goed.  Vervolgens haalt ze ook het teverdenheidsspel nog even aan. Lieven helpt haar hierbij, want het is al over 16 u inmiddels…en Casie/Theressa willen afronden. Enkele trainnees worden ook wat ongeduldig.  Patricia mag afronden : ze zegt dat ze het spel dat ze gemaakt heeft wil schenken aan Hui Ling en krijgt daarvoor een daverend appaus. 

 Lieven is terecht fier om de 4 dames die de uiteenzettingen gegegeven hebben.  Deze dag kan niet meer stuk.

Er is nog een kleine debriefing en rustpauze.  Liesbeth speelt op een orgeltje, Patricia is niet weg te slaan van de spulletjes die ze vervaardigen en wil van alles kopen om hen te ondersteunen, enz….

Patricia krijgt van een ouder “die blijven plakken is” een CD overhandigd.  Het zijn chinese kerkliederen.  Deze man is heel gelovig en zet zich sterk in voor de chrsitelijke gemeenschap in Beijing.  Je moet weten dat ook Hui Ling christielijk georienteerd is.  Wist je dat Theresa specifiek deze westers naam heeft gekozen omdat ze zoveel bewondering heeft / had voor Moeder Theressa ?

Wat we gisteren uitgesteld hebben , kan vandaag toch doorgaan . Casie – geassisteerd door Mister Lee – nemen ons mee naar het meer.   Met de taxi, hoe zou het anders.  Mr. Lee is een jonge man van 24 jaar die ook werkt als social worker bij Hui Ling.  Hij heeft wat vrouwelijke trektjes, aldus Lieven. Naderhand moeten de dames van het gezelschap Lieven toch gelijk geven.  Hij is bijzonder vriendelijk en behulpzaam.

 Aangekomen aan het meer , zien we een hele mooi chinese poort.  Enkele groepsfoto’s en dan starten we voor een wandeling rond het meer.  Het doet ons denken aan Overmeire Donk – voor zij die dit kennen. Een middelgroot meer met allelei winkeltjes en restaurants er om heen.  Veel kitsch, veel straatventers met allerlei (voedings)waren. Mister Lee laat ons proeven van een heel zoet hapje ( gelijk een cocon en heel plakkerig)Halverwege het meer is er een winkelstraatje dat haaks op het meer gelegen is.  Lieven kan het niet tegenhouden : al de meisjes gaan spontaan het straatje in …en talloze winkeltjes worden aangedaan.  Her en der wordt er gekocht door alle leden van de groep.Er wordt veel gerekend, gewikt en gewogen.
Vervolgens gaan we samen eten in een restaurant dat Casie en Mr Lee hebben uitgekozen :  we zitten (terug ) volledig appart rond een grote ronde tafel met een draaiplateau. Heel veel lekkere potjes met “lekkers” en “vreemd” worden geplaatst en genuttigd.  De sfeer zit er nu echt heel goed in : er wordt bijzonder veel gelachen, gezeverd, gezongen, geplaagd… Mr. Lee en Casie leren ons enkele interessante woordjes.  Liesbeth en Patricia zijn sterk geïnteresseerd en het is komiek te zien hoe ze hun best doen om het na te zeggen.  Alleen jammer dat het zo moeilijk te onthouden is….
We worden nog maar eens in een taxi gedropt en gaan terug naar het Hotel.  Daar nemen Emmanuelle, Birgiit en de 2 ambassadrices hun spullen op de kamer van Karolijne en Lieven, want zij gaan vanaf nu terug in de guesthouse slapen.We nemen afscheid en wensen elkaar een goede nachtrust toe.  We zullen die kunnen gebruiken.

Iedereen is voldaan en tevreden met deze geslaagde dag !  We spreken af dat we morgen – op onze vrije dag – toch wat langer zullen slapen. 

Zondag 12/12/10 : vrije dag – toeristische dag

De groep is dus niet meer samen omwille van de slaapaccommodatie.We spreken af aan de guesthouse om 9u30.  De dames van de guesthouse zijn echter wat in retard, alsook Casie met Mister Lee.  We vertrekken samen pas om 10u30.
Op het programma :
-           per taxi naar het Tian an Men plein
-          bezoek aan de voorste binnenhoven van de Verboden Stad
-          Wandeling over het plein
-          Samen gaan eten : terug in een aparte ruimte- allen rond een grote ronde tafel
-          Bezoek aan de Mainstreet en enkele zijstraatjes – tjokvol met allerlei shops, straatventers en .roepende verkopers
-          Bezoek aan de bekende Silkmarket : een fenomeen op zich , door de ene gesmaakt en door de andere verguisd. (één groot koopcentrum) 
-          Een kleinigheid eten in de Silk Market ( niet iedereen heeft honger)
-          Omstreeks 21 u terug in de guesthouse

Emmanuelle is niet meegeweest naar de Silk Market : zij heeft ons vroeger verlaten want zij werd uitgenodigd door Jean Van Wetter ( directeur Handicap International Beijing ) om bij hem thuis te gaan eten / bij te praten over de missie. Daar heeft zij Diana ontmoet.  Dat is de Engels dame die Lieven ook gezien heeft in 2008 in Nanning ( stad in het Zuiden van China)  Zij moest heel sterk bekomen van wat zij gezien heeft in de streek waar er voor enkele maanden zware aardbevingen geweest zijn…

 Karolijne en Lieven blijven nog even in de guesthouse bij de dames, maar gaan moe en voldaan terug naar het Hotel Home Inn tegen 23 u. Liesbeth is al wat vroeger gaan slapen, maar Patje wil natuurlijk geen minuut missen van het avondlijk gebeuren….
See you tomorrow !

Maandag 13/12/10

Vandaag staan er bezoeken aan DPO’s op het programma.  ( DPO = Disabled Persons  Organisation )
Casie had gevraagd om stipt op tijd te zijn, want ze hebben speciaal een busje gehuurd voor ons en we moeten enkele lange verplaatsingen doen. Maar met zo’n verkeerssituatie is het onmogelijk in te schatten wanneer je ergens zult raken.  Er is bijzonder veel oponthoud door de vele file’s in de stad . Enfin, om 9u45 kunnen we allen het kleine minibusje in.  Ook de tolk Moniek en een leerlingen van haar tolkenschool gaan mee. ( deze laatste is een jonge Nederlandse meid, Febe – zij zat blijkbaar op onze vlucht naar Peking – ze zal 2 maanden werken als vrijwilligster in Hui Ling en gaat vervolgens rondreizen door Azië)  

De chauffeur brengt ons naar de buitenste ring van de stad. ( er zijn 5 ringen in en rond de stad Beijing) We komen meer en meer in de buitenwijken en dat zie je goed.  Krotten, slechte wegen, onverzorgde omgeving, steeds minder verkeer….soms een beetje macaber, desolaat. We merken dat er ontzettend veel gebouwd wordt ook : hoge appartementen rijzen hoog op in het landschap. Aangekomen in de juiste buurt is het nog even zoeken waar het precies is.  We rijden kriskras door nauwe straatjes.  Er is haast niemand op straat.  Door de bittere koiude wind ?   Uiteindelijk parkeren we ons op een pleintje en komt iemand ons halen.

We komen aan bij de organisatie “Yo Hua”. We worden goed onthaald , al is het niet uitbundig.   We nemen allen plaats rond een tafel en krijgen – zoals overal – heerlijk deugddoende thee geserveerd in papieren bekertjes. Het verwarmd ons enigszins , want ook de ruimte zelf is niet erg warm.
Een man van rond de 35 jaar staat ons te woord met een mondmaskeraan.  Hij is de directeur en zegt onmiddellijk dat hij zwaar verkouden is en ons niet wil besmetten.  ( In Beijing zie je geregeld mensen met een mondmasker lopen op straat – voornamelijk omwille van de “smog” – al blijkt er nu heel weinig smog te zijn omwille van de strakke wind die er is)

  Hij vertelt dat deze organisatie is opgericht door zijn moeder.  Zij heeft zich altijd ingezet voor kinderen met een verstandelijke beperking.  Vorig jaar is ze echter gestorven aan een longontsteking en daarom zet hij – als haar zoon – haar nobel werk voort.  Deze organisatie was oorspronkelijk voor kinderen van 6 -16 jaar.  Maar kinderen blijven geen kinderen , dus is de leeftijdgroep nu van 16 jaar tot 35 jaar.  Het zijn immers diezelfde kinderen – die nu jongvolwassen worden – die er blijvend verblijven.
Zij kregen – net als Hui Ling – geen enkele betoelaging van de overheid.  Niet voor het personeel, niet voor de werking of de gebouwen.  Zij moeten dus hun geld zelf zien te verzamelen door eigen activiteiten of door te lobbien bij NGO’s.   

In 2010 kregen de DPO’s voor het eerst 8000  RMB of Yuan van de overheid.  (= 85O Euro)  Dat is op zich weinig, maar anderzijds geeft het wel aan dat China en de overheid op dit vlak aan het evolueren zijn.  Zo hoorden we ook dat koppels die een kind krijgen met een beperking, voortaan toegestaan wordt om een tweede kind te krijgen. Dit ondanks het volhouden van het één-kind-beleid.

 De mensen die hier verblijven zijn matig tot zwaar verstandelijk beperkt.  Zelf kunnen ze geen spulletje vervaardigen om te verkopen….dus doen de begeleiders dat maar.
We krijgen heel veel uitleg en stellen veel vragen.  Folders worden uitgewisseld..  Vervolgens mogen we de ruimtes bekijken. We gaan naar de leefgroep op de eerste verdieping. Bewoners zitter er te kijken naar de TV, of zitten wat te wiegen in de zetel of op een tabouret.  Enkelen komen ons begroeten.  Alles ziet er netjs en verzorgd uit.  De slaapkamers – 3 bedden per kamer – zijn niet aangekleed.  Enkel de bedden en een bureeltafel. Voor de rest niets.  We geven de suggestie om elk hoekje, elk bedje wat persoonlijker te maken, zodat de kinderen ervaren dat dit hun hoekje is.  Men is dankbaar voor de tip, maar men geeft ook aan dat sommigen dit zouden vernielen.  We geven aan dat er andere mogelijkheden moeten zijn. ( vb figuren schilderen op de witkalken muren )  Men zal er aan denken en als we volgend jaar terugkomen zulen we zien dat ze dit zullen gerealiseerd hebben !We gaan terug naar beneden en houden  nog een kleine “meeting”.
We geven graag onze Belgische  pralines af, wisselen naamkaartjes en folders en gaan allen samen naar buiten voor de traditionele groepsfoto.

Mooi en interessant bezoek.

In de gure wind gaan we op zoek naar een restaurant.  We vinden een volksrestaurantje, maar dat is helaas vol.  Theressa belt Scott.  Hij is directeur van de DPO “Stars and Rain” die in de onmiddellijke buurt is. Lieven heeft in 2008 deze voorziening bezocht en herkent Scott dan ook onmiddellijk als hij komt aangelopen.  Hij brengt ons even verderop naar een mooi restaurant waar géén / heel weinig volk zit.  We kunnen allemaal terug rondom één grote tafel zitten, ondanks het feit dat we met ongeveer 11 personen zijn.  Terug dus de chinese maaltijd op een immense draaitafel, of hoe zeg je dat.Het eten met de stokjes begint voor allen steeds beter te gaan.  Scott eet ook mee…ook al had hij reeds gegeven in zijn voorziening.  Hij biedt ons aan om ook zijn organisatie nog te bezoeken maar daar is jammergenoeg geen tijd voor, zegt Theressa.

Terug de bus op en we rijden nu heel lang en heel ver ….terug de stad in , maar wellicht de gans andere kant op.  Autostrades worden ook aangedaan.  Thereassa stapt halverwege af.  Casie vertelt ons dat zij haar bureel thuis heeft en van daaruit alle projecten van Hui Ling bezoekt en leidt.  Hui Ling is immers een organisatie met verschililende afdelingen in Beijing.  Hui Ling is opgerich in het zuiden van China en is dus een nationale organisatie.  The three primary colours school – waar wij mee samenwerken – is dus maar één afdeling van.

Uiteindelijk komen we aan voor ons tweede bezoek : de organisatie met de naam “Shichahai”.

Het is een halfdrukke straat en komen voor een mooi gebouw te staan.  Het valt ons op dat er een immens hellend vlak is voorzien voor rolwagengebruikers.  Dat belooft .We worden in de hall ontvangen door een dame die de directrice blijkt te zijn.  Het is hier ongeloofelijk mooi en luxueus.  Alles blinkt, heel mooie foto’s en pancardes aan de muur, we zien in een glimp mensen met een beperking die aan het werk zijn, we passeren in de gang diverse lokalen waar allemaa nieuw en mooi gerief staat.  Zo ook een vitrine met allemaal prothesen.  We passeren diverse lokalen en worden meegenomen naar een grote ruimte achteraan het gebouw.  De directricie is fier om ons alles te laten zien : fitnessruimte met een gigantische loopmachine, klasjes, trainingskeuken,enz…. Ze leidt ons mee naar een vergadererlokaal met een immense –dure – tafel met rondom een 20-tal lederen vergaderfauteuils.  Wat is hier aan de hand ?

We vernemen dat dit een dagcentrum en behandelingcetrum is voor allerhande mensen met een beperking uit dit specifieke discrict van Peking.  Zij vorden volledig gefinancieerd door de overheid.  Ze bestaan een 6-tal jaar, maar zitten pas 2 jaar in dit nieuw gebouw….vandaar dat alles zo mooi is.De directricie is een ambtenaar van de overheid.  Ze geeft een hele uitleg over hun werking, hun methodes, de personeeslrecrutering enz… Terwijl ze dit doet is ze steeds druk in de weer met het uit- en inpakken van boeken en geschenken.  Soms neemt het onze aandacht weg van wat ze te vertellen heeft.  Blijkt dat wij allen een geschenk krijgen ( mooie wierrookstokjeshouders in luxe geschenkverpakking) en 3 bijzonder mooie boeken over China.

We geven onze geschenkjes en folders en boekjes in de plaats graag terug.Vervolgens gaan we kennis maken met de bezoekers van dit dagcentrum in het atelier.De jongens en meisjes zitten netjes gescheiden ( ?)   Dit zou echt toevallig zijn, aldus de directrice.   De mensen zelf zijn heel vriendelijk en behulpzaam.  Ze zijn bezig met semi-industrieel werk te  verrichten. ( electriciteitskrammen voorzien van een nageltje)Het personeel toont ons samen met hen fier hun gemaakte voorwerpen.  Deze zijn werkelijk mooi en we mogen ook allen enkele spullen kiezen om mee te nemen.   Ze zijn bijzonder gul.

We verlaten deze voorzieing na het nemen van de obligate groepsfoto. Toch met enige gemengde gevoelens.  Hoe komt het dat zij beschikken over zoveel middelen terwijl Hui Ling en andere DPO’s moeten vechten om te overleven , en vaak worden tegengewerkt door de overheid ?  Hoe zou Casie dit alles ervaren ?Ik spreek er over met haar.  Zij geeft aan dat ook zij gemengde gevoelens heeft hierbij.  Enerzijds is er het grote verschil in middelen….maar zij wijst er anderzijds sterk op dat ook dit een getuigenis is van de evolutie die aan de gang is in China rond mensen met een beperking. Ook Hui Ling kan hier zijn voordeel bij doen.  Er is iets aan het bewegen.  Ook heeft Hui Ling een samenwerking met deze organisatie.  Trainnees van de Three Pimary Colour School komen hier meedoen aan de yoga lessen of aan een jogging.Het is dus maar hoe je het bekijkt, zegt Casie. 

Terug naar de guesthouse.  We besluiten om zelf te koken : een lichte maaltijd met vooral koude groentjes en een beetje wok.  Karolijne en Lieven gaan de booschappen doen, Emma werkt op de PC en Birgitt zal koken. Liesbeth en Pat mogen even rusten , maar helpen wel mee om de tafel te dekken.Op het menu staat “inkvis en garnalen met zeewier en chinese paddestoelen in de wok., maar Lieven zijn kookkunsten geven niet het verhoopte resultaat.  De coutchou wordt niet gesmaakt …en terecht.   Gelukkig is her nog het slaatje, de sneetjes bruin brood….Gelukkig hebben we ook niet al te veel honger. 

 Na de afwas houden we onze vergadering.   We willen de dag van morgen voorbereiden.  Morgen zijn er immers 2 meetings geprogrammeerd waar we zullen spreken over de zin van deze missie.    :

-          is de missie geslaagd ?
-         willen we nog verder werken met Hui Ling – Three primary colours school ?
-         hoe zouden we dat dan doen ?
-        wat zijn de specifieke  noden van Hui Ling ?
-        hoe kunnen we in België praten / getuigen van onze reis / missie / ervaringen ?

Het wordt een lange vergadering, wat wil zeggen dat er heel veel aan bod is gekomen.  Ik zal hier de resultaten niet opschrijven : kijk daarvoor maar op “morgen”….

 Karolijne en Lieven gaan omstreeks 23 u naar het hotel.  Liesbeth is al vroeger gaan slapen.  Patricia heeft wat last van keelpijn.

 

Dinsdag 14/12/10 : evaluatiedag  “ wat hebben we geleerd” – “en nu ? “

Samenkomst aan de guesthouse rond 9 u.   ( Karolijne is in alle vroegte al naar de “Tai Chi”  gaan kijken in het park : allemaal ouderlingen die sierlijke bewegingen en turnoefeningen doen in het park. Nog altijd bitterkoud buiten, de wind snijdt en prikt…)
We vertrekken terug naar Hui Ling met 2 taxi’s. Eén taxi zet een groep aan de andere kant van de hutong af, waardoor zij een kleine kilometer moeten stappen…maar hierdoor net een goed beeld krijgen van het armtierige leven in dehutongs.  Het valt ons op dat er zoveel publieke WC’s zijn, maar dat is makkelijk te begrijpen als je weet dat men in de hutongs geen stromend water heeft, dus ook geen toilet of bad…..

Blij weerzien van de trainees en personeel.  We worden altijd weer even hartelijk ontvangen.We houden een vergadering met Liesbeth en Patricia er bij, maar we voorzien dat zij na een half uur de vergadering kunnen verlaten en verder bij de trainees kunnen verblijven.Theressa begint met een speech de vergadering.  Ook Lieven plaatst zijn (bedankingswoordje) en  komt het terug op het doel van deze vergadering / deze missie.Theressa begint met kadootjes aan te zeulen en open te doen.  We worden overstelpt met geschenken : voor Patricia en Liesbeth, voor ons, voor de bewoners van Home Thaleia, voor Lut…Het is onwezenlijk hoe zij ons willen bedanken en hun geschenken willen geven.  We vragen ons op dat moment heimelijk af hoe we dat allemaal zullen kunnen meennemen op het vliegtuig…Ook Casie en Mr Lee geven ons kadootjes.

 Parricia en Liesbeth overhandigen nog enkele geschenken van ons aan hen én aan de tolk Moniek.  Ook voor het keukenpersoneel hebben we geschenkjes voorzien.Ook geeft Patricia een enveloppe aan Theressa met wat geld : dat hebben Liesbeth en zij zelf verdiend in de Universiteit van Gent toen ze daar enkele maanden geleden gaan spreken zijn voor de studenten van professor Geert Van Hove.  Toen zij dit geld kregen hebben zij samen beslist om dit te schenken aan Hui Ling.  Nog een kippevelmoment dus.

 En dan volgt de eindvergadering met Hui Ling – the three primary coulours school

 Theressa vertelt dat ze geld werd toegezegd van een Duitse Katholieke organisatie.  Daarmee zou ze een huis willen huren en inrichten.  Ze heeft hiermee 3 doelstellingen :

1. een trainingscentrum om mensen te trainen tot zelfstandig wonen
2. een woning voor een aantal trainees die niet langer naar huis kunnen in de toekomst
3. een Bed en Breakfast in één of twee kamers voor toeristen : met de opbrengsten hiervan zou ze de kosten dan blijvend kunnen dekken en de zaak financieel haalbaar maken.

Daarom droomt ze er van dat er een uitwisseling zou kunnen zijn tussen begeleiders van Hui Ling en Home Thaleia zodat hun social workers leren wat belangrijk is bij het “wonen” , “zelfstandig wonen” , het “wonen in groep”.  We moeten wel vermelden dat Lieven hier al over gesproken had met Casie op een vorige werkdag.

 Groot is evenwel haar verwondering als ze van Emma verneemt dat het programma van Hanciap International rond deze samenwerking (die verlopen is over 3 jaar ) afgerond zal worden en dat er geen mogelijkheid is om verder budgetten te verkrijgen via HI. Emmanuelle geeft dus aan dat wij hiervoor andere middelen zullen moeten zoeken 

H.I heeft tot doel om onder andere  te sensibilieren en samen te werken met NGO’s .Dit project is dan eigenlijk ook  uniek in zijn soort binnen de werking van HI, omdat het hier gaat over een directe samenwerking tussen DPO’s !  ( de organisaties zelf die rechsreeks samenwerken)

De leden van de missie roepen haar op om heel sterk te getuigen binnen Handicap International Brussel aangaande  de zin van deze missie/ dit project / deze samenwerking tussen organisaties op het werkveld. Het is dan ook enigszins jammer te weten dat Emmanuelle deze job slechts tijdelijk doet binnen H.I. en binnen afzienbare  maanden zal vervangen worden door een andere medewerker.  Wanneer wij met deze persoon verder zulen moeten werken, zal er niet dezelfde band zijn met elkaar / met het project / met de missie/ met Hui Ling. We bevelen sterk aan dat Emmanuelle bespreekt bij haar directie dat zij toch dit project / deze samenwerking verder zou mogen  opvolgen en ondersteunen.  Zonder de hulp van HI zijn wij als kleinschalige voorziening niet in de mogelijkheid om de intenties tot verdere samenwerking met Hui Ling volledig op eigen houtje te doen…

Lieven geeft vervolgens een schets van de bespreking van gisterenavond.

Was de reis zinvol ?
JA.  Liesbeth en Patricia hebben een bijzondere ervaring opgedaan.  Ze – en wij – vinden het in een samenwerking belangrijk dat er ook daadwerkelijke:/fysische contacten en ontmoetingen zijn.  Dat is veel dieper dan enkel te mailen of te schrijven.

Zijn wij vragende partij om verder samen te werken  ? 
 JA    Ook Hui Ling wil heel graag verder werken met ons.  Zij hebben nog organisaties in Europa en Hong Kong , waar zij mee samenwerken, maar dat is niet zo intens.  Het gaat dan meer over sponsoring en beleefdheidsbezoekjes.  Hier voelen zijn een wederzijds respect en een wil om samen te werken over de landsgrenzen heen.

Hoe  willen we dit invullen ?
Lieven geeft aan dat het belangrijk is dat structureel te plannen.  Zoniet, is er een grote kans de de goede intenties verwateren en vervagen…en dat de contacten verminderen of wegvallen.

Hier een overzicht van de voorstellen van onze groep :

-          het opmaken van een officieel certificaat in beide voorzieningen waarop staat dat er een samenwerkingverband is tussen Hui Ling – the three primary coulours school  en vzw Home Thaleia.  We maken dit wat plechtig en officieel en hangen dit op op een zichtbare plaats in de voorziening .  Voorstel wordt enthousiast onthaald.  Lieven zal een ontwerp maken op de PC.  Birgitt heeft ook insteken via vrienden.

-          Het wederzijds verkopen van producten uit beider ateliers.  Wij bezorgen hen graag gratis een assortiment atelierproducten die zij dan kunnen verkopen , wij kopen bij hen producten in die we kunnen verkopen  naast onze eigen producten.  Voorstel goedgekeurd.  Vraag : hoe kunnen we de producten ter plaatse krijgen ? Verzenden ?  Via medewerkers HI ?  via andere bezoekers ?

-          Elke organisatie maakt op de eigen website een pagina over de samenwerking met elkaar en maakt een link naar de andere organisatie

-          Om de 3 maanden sturen we artikels door naar elkaar voor de respectievelijke tijdschriften.  Dit bestaat al , maar de periodiciteit en kwaliteit van de artikels kan beter

-          Het mailen tussen bewoners en trainees wordt aangemoedigd , verder begeleid.  Ook dit bestaat al, vooral Liesbeth en Wan Hong zijn hier een heel goed voorbeeld van .  Misschien moeten we Patriica en Michael naar elkaar laten mailen?   ( ze zullen dit sowieso doen, denken we, al kan Michael niet werken op een PC)

-          Zie boven : een uitwisselingsprogramma (durven) uitwerken voor de begeleiders. Financiering door ?

-          Getuigen van deze missie in België : via het gemeentekrantje van De Pinte, eigen tijdschrift Tele Thaleia, verslag via ouders , blog, .verslag aan Univ Gent en andere geïnteresseerden, …ea

De vergadering wordt afgerond (we zitten nu in een ander lokaal)  . Ook hier : alles wordt van tafel gedaan en het eten wordt lukraak op tafel gezet : dumpling en springrolls ( soort kleine loepmiaatjes)  En natuurlijk de eeuwige thee. Lekker en deugdzaam, zeker als je je ziektjes begint te voelen zoals Lieven.

En dan komt het moelijke moment : alle kadoos inpakken , 20 keren bye bye, foto’s nemen ter afscheid.  Wij zingen voor hen : “ en we gaan nog niet naar huis “ terwijl we samen met hen in een ronde dansen.  De tolk vertaalt de tekst.  Zij zingen ook een afscheidslied voor ons.    Het is allemaal sterk emotioneel.  Het zijn vrienden die afscheid nemen van elkaar, niet goed wetende of we elkaar nog ooit zullen zien.

De ganse afscheidsceremonie blijft maar duren.  Het is inmiddels 14u voorbij en we moeten dringend naar het bureau van Handcap International. 

Eindvergadering met Handicap International Beijing

Het duurt terug lang voor we een taxi bemachtingen, maar we raken er uiteindelijk toch.  Het is er warm, en tijdens de vergadering valt Patricia prompt in slaap. De meeting heeft tot doel terug te blikken op de missie en na te gaan of onze voorstellen tot verdere samenwerking goed zijn.

Iris – rechterhand van de directeur Jean die terug afwezig is omwille van terug op missie naar het zuiden van China – voert voornamelijk het woord.  Ook Mss Liu komt er bij zitten : een oudere dame / medewerkster die Lieven voor 2 jaar ook ontmoet heeft.

Net zij geeft aan dat het bijzonder belangrijk is om de leerpunten en de doelstellingen van de toekomstige samenwerking ook op papier te zetten.  Dus niet enkel een “charter” of “cerficaat” – wat een heel goed idee is – maar evenzeer de actiepunten.  Zij vreest immers ook dat dit anders er niet zal van komen, dat contacten hen herinneringen zullen vervagen.
We praten ook over verdere samenwerkingvervbanden met hen.  Zij willen van hun kant onze verdere samenwerking met Hui Ling verder ondersteuning waar mogelijk.
Ook komt een andere mogelijk naar boven : volgend jaar willen zij als organisatie een colloqium organiseren voor “ouders van mensen met een beperking”.  Er zouden verschillende thema’s aan bod komen…zo ook het wonen.  Ze zouden heel graan een getuigenis hebben van Home Thaleia……en zo zouden ze iemand van Home Thaleia kunnen uitnodigen.  Iemand van de ouders die komt getuigen waarom en hoe ze Thaleia hebben opgericht….

Lieven haakt onmiddelijk het karretje van Thaleia aan en zegt dat hier zeker mogelijkheden zijn tot samenwerking…… Dus wie weet zitten volgend jaar op deze plek in de guesthouse enkele ouders van onze bewoners ????  Hij denkt ook aan professor Geert Van Hove die veel belangstelling toont voor onze samenwerking met Handicap International en zeker een sterke bijdrage zou kunnen leveren… Allez, we zijn weeral aan het dromen dus…

Ook hier worden enkele geschenkjes gegeven aan alle medewerkers omdat ze ons zo goed logistiek hebben geholpen.  Terug een groepsfoto en “off we go” to the guesthouse.

Birgiit maakte terug een salade , Karolijne en Lieven gingen iets vroeger weg naar het Hotel.   Het hoesten van Lieven wordt alsmaar zwaarder en hij is blij dat hij zijn bed kan opzoeken

woensdag 15 december 2010: een rustige maar lange dag en nacht terug naar België

Gisteren had Lieven nog eens gesproken over de “Tai Chi-oefeningen” die de oudere Chinezen des ’s morgens in alle vroegte in de parken uitvoeren… en Patricia wou dit zeker eens meemaken.  We spraken dus af dat zij en Emmanuelle tegen 8u3O naar het park zouden komen waar Lieven en Karolijne hen zouden staan opwachten.  Het park ligt immers tussen de guesthouse en het hotel. Zo gezegd, zo gedaan.

Maar ter plaatse bleek dat de meeste mensen al gedaan hadden met hun ochtendoefeningen.  Gelukkig was er nog een klein groepje bezig.  We sloten aan en dezen dus verschillende oefeningen.  Patricia stond er bij en keek er naar : het was immers bitter koud.  Achteraf zei ze dat ze blij was van gezien te hebben, maar ze vond het toch te koud om lang te blijven.  Terug naar de guesthouse, alwaar Karolijne en Lieven hun ingepakte valiezen meebrachten.

En het is dus “ladies-day” : de dames willen allerlei dingen gaan doen in de stad waar Lieven helemaal geen boodschap aan heeft : manicure , coiffeur, shoppen…. Lieven bleef dus alleen in de guesthouse om dit verslag op te maken.  Zaaalig rustig  J  ….en blij dat de dames zich konden laten verwennen.

Rond 18 u30 was het verzamelen geblazen . Ook Helen – medewerkerster van HI Beijing – kwam ons vervoegen.  We nodigden haar prompt uit om mee te gaan eten in het plaatselijk restaurant aan de overkant van de straat van de guesthouse. 

Dan  terug om onze spullen te pakken en rond 22u kwamen 2 taxi’s ons ophalen om naar de luchthaven te rijden.  Voor het eerst even paniek, want de 2 chauffeurs gingen elk hun eigen weg…en dat zorgde er voor dat de groepen op totaal verschillende plaatsen werden afgezet…. Na ongeveer een 30-tal minuten elkaar toch gevonden aan de incheckbalie.

Het inchecken en de douanecontrole verlopen vlot…maar uiteindelijk blijkt dat onze vlucht een vertraging oploopt van zo’n goed uur.  Er wordt duchtig geslapen aan boord en we landen uiteindelijk rond 6u30 in Zaventem.  We verliezen nog even wat tijd omdat Patricia haar boek heeft laten liggen op het vliegtuig en we doen daar nog een aangifte van.  Uiteindelijk nemen we toch vlot de trein richting De Pinte.  Emma neemt dezelfde trein maar stapt af in Brussel Zuid. Het wordt een warm afscheid, maar beloven elkaar om gauw te mailen en een opvolgingsvergadering te beleggen.

Gauw was SMS’jes naar Home Thaleia en rond 9u worden opgewacht door enkele diverse bekenden…. Moe maar ZEEEEEEER voldaan komen we dus  “thuis” en denken we allen samen “ Home Sweet Home”…. 

En dan worden de eerste vragen gesteld…en worden lange antwoorden verhaald….

Lieven

Ps : indien nog even tijd, lees dan ook zeker eens het “dankbericht”.

Dank voor het lezen – het geven van uw reacties

Beste,

Uit naam van de ganse reisgroep – bewoners Patricia en Liesbeth, begeleidster Birgitt, H.I. coach Emmanuelle, vrijwilligster en echtgenote Karolijne en mezelf – wil ik iedereen bedanken die de blog ontdekte, doornam en een reactie heeft geplaatst.   Het is oprecht mooi om de berichten door te nemen en zoveel sympathie te mogen ontwaren rond deze missie.

Onze excuses voor de diverse typfouten in de teksten.  We moesten echter werken op een querty-klavier, vol met chinese tekens ook, en stonden bovendien  onder nogal wat tijdsdruk vanwege het drukke programma en/of het niet vlot kunnen openen van de blog.   Het bleef merkwaardig : we konden op internet zowat alles raadplegen…behalve deze blog en de blog die we aanmaakten via H.I. Brussel.  We hadden / hebben dan ook de beleving dat er “iets” anders was dat meespeelde / mee “controleerde” of “remmend werkte”.

Enfin, we zijn er toch in geslaagd enkele keren een boodschap voor achter te laten.

In de komende weken maken we een meer volledig reisverslag op, wellicht met wat minder typfouten dan.  :-) 
 Wie geïnteresseerd is , geef gerust een seintje .  We bezorgen je graag een exemplaar.

Uiteraard gaan onze dank ook aan allen die deze boeiende missie hebben mogelijk gemaakt : de besturen van Handicap International Brussel en vzw Home Thaleia,  hun respectievelijke medewerkers, de  ambassadrices Liesbeth / Patricia en hun ouders , en zeker niet te vergeten Emma, Birgitt en Karolijne die de reis mede in goede banen hebben geleid.

Met deze reis is een 3-jarig project afgewerkt.  Het begon met een prospectiereis van  Luc Ameloot ( HI Brussel) , Joke ( begeleidster) en mezelf in december 2008.  In november 2009 kregen we dan een tegebezoek van Mr. Meng ( Teresa ) , directrice van de organisate Hui Ling te Beijing en haar medewerkster Casie. Zij verbleven zo’n 10 dagen bij ons en mochten logeren bij de ouders van Patricia in de buurt van Home Thaleia. En zoasl U kan lezen op deze blog hadden we dan nu deze missie als hoogtepunt  : onze 2 ambassadrices die op inleefreis gingen naar The three primary coulours school van Hui Ling te Peking.   Daarmee is de circel dus rond… 
Of moet ik schrijven : daarmee in de circel rond en blijft hij vanaf heden oneindig doorgaan ?

Onze ambassadrices Patricia en Liesbeth gaan immers volmondig voor een verdere samenwerking met The three primary coulours school van Hui Ling. Ook Hui LIng is vragende partij om deze unieke samenwerking verder te zetten.  Dat zegt mijns inziens genoeg over de geslaagdheid van deze missie.   Er zijn al heel wat ideeën om die samenwerking gestalte te geven.  In de komende maanden zal het dus zaak zijn die ideeën te toesten en het haalbare  te consolideren.   Het zou inderdaad bijzonder jammer zijn dat wat opgebouwd werd in dit 3-jarig project, langzaamaan zou vervagen, verwateren …of hoogstens zou verworden tot een mooie herinnering…

In 2007  had iemand een droom :  om onze ambassadrices zelf het woord te geven tijdens een missie in een land in ontwikkeling  , hen zelf te laten getuigen van hun leven in Home Thaleia, het ontstaan en de werking van hun woning.  Deze droom werd gerealiseerd.
En  we weten het allemaal: niet alle dromen komen uit….   maar stoppen met dromen is in dit verhaal  zeker niet de juiste optie.
Vraag het maar na bij Liesbeth en Patricia….en vele andere betrokkenen in Home Thaleia.

voor de missie-groep 2010,

Lieven

dinsdag 14 december 2010

Hello  allemaal

we zijn er terug…. Dank voor al de lieve berichtjes en reacties…. ze geven een beduidend extraatje aan deze mooie missie

Ik ben zeer tevreden te mogen melden dat alles nog steeds prima verloopt.  Uiteraard zijn er de kleine dingetjes die moeten opgelost worden…. maar die heb je op elke reis.  bv het proberen een taxi te bemachtigen in de avondspits bij een temperatuur van – 4 graden, dirngend moeten plassen, taalproblemen, ….  Maar godzijdank hebben we altijd al een oplossing gevonden.

vrijdag 10 dec hebben patricia en liesbeth hun zordkshops gegeven in de namiddag : ze deden dat heel goed en waren bijzonder fier.  Niet moeilijk dus dat ze heel veel applaus kregen

Zaterdag 11/12 wahet dan DE HOOGdag van deze missie : zo een 30-tal mensen , ouders met hun zoon/dochter professionelen van Beijijg en andere steden…kwamen luisteren naar onze workshops : Liesbeth over haar leven in Thaleia in Belgie, Patricia over het tevredenheidsspel en de inspraak van de bewonersm Birgit over coaching, Emmanuelle over Handicap International,Lieven over de algemene werking van Thaleia en onze visie

Elk van onze dames mag terecht fier zijn op het gepresteerde. 
De sfeer in de reisgroep wordt er met de dag NOG beter op.

Het  is nu dinsdag 13.30 u als ik dit schrijf.  Ik moet een stukje van het leerrijke programma overslaan en stillaan afscheid nemem van jullie。 Want om 14 u nemen we hier tot onze spijt afscheid van Huiling。

Seffens gaan we dan per taxi naar Handicap International om ook daar de missie af te ronden.

Woensdag hebben we dan nog wat vrije tijd -en voor sommigen zal dit ook werktijd zijn – om dan tegen de avond te pakken en te zakken…want middernacht moeten we al op ‘de vlieger’.   
Gisterenavond nog een lange vergadering gehad rond rapportering van de reis, initiatieven om de werking verder te zetten, het formaliseren van de samenwerking enz…. Liesbeth en Patricia hadden hele goede inbrengen…. we moeten ze af en toe intomem in hun enthousiasme…. en dat op zich zegt eigenlijk alles over de geslaagdheid van deze reis.

De tijd vliegt hier …..

Vele warme groeten aan iedereen van ons allen aan u allen

namens de ganse groep    (zie boven)

Lieven

di 7/12 – vr 10/12/10

Ni Hao !!

Goeie dag aan allemaa l !

Hier dan eindelijk wat nieuws vanuit Beijing !

Sorry  sorry sorry …maar we hebben enige problemen gehad om op het internet te geraken.  Ik zit nu te typenop een chinese laptop in HUILING Beijing.  Mogelijks zal er wel een typfoutje in de tekst sluipen…
Alvast dit  ; alles verloopt prima, iedereen stelt het bijzonder goed.   Hier ons relaas van de eerste dagen.

Dinsdag 7 dec

Rond 9 u goed en wel vertrokken per trein vanuit De Pinte. Mede-bewoners en collega s : dank voor het uitwuiven Goed ingecheckt in Zaventem rond 10 u en omstreeks 13u30 zijn we ‘goed en wel van de grond gegaan’ met Hainan Airlines’.  Goede vlucht

Woensdag 8 december

Geland omstreeks 5u3o in Peking Airport. 2 taxichauffeurs stonden ons al op te wachten en reden ons naar de guesthouse ( 30 minuutjes rijden – de eerste indrukken van een levendige stad – ook  ‘s nachts)
Ons wat geinstalleerd – proberen een paar uurtjes te slapen ondanks een opgaande zon. 
oh ja ; het is hier minder koud dan in Vlaanderen – zo rond het vriespunt denk ik.

Birgitt en Karolijne gingen enige boodschappen doen – eerste lichte broodmaaltijd  – en vertrokken naar het hoofdkwartier van Handicap International , ongeveer 45 minuten met de taxi.  Daar zwerden we goed ontvangen door Helen en Iris.  Zij gaven ons een hele uitleg van hun werk.  De directeur – Jean Van Wetter – was jammerlijk afwezig – want hij was ook op missie naa het zuiden.
Vervolgens gaven de dames ons heel wat practische informatie  ( oa : er zijn naar schatting 83.000.000 mensen met een beperking in China ! = de ganse bevolking van Duitsland) en regelden we van alles voor de komende dagen en ons verblijf.
Karolijne en Lieven gingen intussen ook de eerste euro’s gaan wisselen in plaatselijke yuan.
De teruggang verliep minder vlot ; alle taxi’s reden ons straal voorbij, ongeloofelijk druk in de avondspits…Dan toch door een Amerikaans koppel geholpen  en rond 7 u in de avond terug in de guesthouse.
Ons wat verfrist, wat schrijfwerk en planning, geen toegang tot internet kunnen realiseren, Lieven en Karo gingnen inchechen in het hotel even verderop  …en vertrokken naar een plaatselijk restaurant in de onmiddellijke buurt en de eerst rare maar zeer lekkere dingen gegeten.  Moe – omwille van de weinige slaap- maar bijzonder voldaan – terug naar de guesthouse.  En of we goed zullen slapen…..

Donderdag 9 december

Samenkomst in de guesthouse om 9 u , samen met Helen van HI Beijing.  Al de ’meisjes’ zijn present en zijn mooi op tijd klaar met hun ontbijt en andere schikkingen…. Het wordt een bijzondere dag, want vandaag zullen we onze vrienden van Hui Ling terugzien.
Terug met de taxi op weg – terug in helse verkeersomstandigheden.  Het is ongeloofelijk hoe ;en zich hier letterlijk een weg baant tussen voetgangers, bussen, allerlei soorten fietsen en brommers….
Het is een koude maar zonnige dag.
De taxi-chauffeurs hebben veel moeite om de locatie te vinden.  Niet moeilijkin een stad met 20 miljoen mensen.

We wandelen even een klein steegje in en komen zo in de Hutong…. en daar verschijnt Casie.  Zij is de hoofdbegeleidster en vliegt ons in de armen.
Ze neemt ons langsheen allerlei typische poortjes mee naa hun gebouw. We ontmoeten ook Theressa die ons ook allen in de armen vliegt.  Hun bewoners zijn even enthousiast.
Er komen enkele wedezijdse speeches en dan begint de verwelkoming.  Hun bewoners voeren allerlei dansen uit, zingen allerlei liedjes -waarond Broeder Jacob- en nodigen ons uit om mee te dansen.  Het is onroerend, onroerend mooi en ‘warm’   De centrale figuur is ‘papa’ ; een eersteklads ;uzikant die ook dokter blijkt te zijn en zich 200% inzet voor Hui Ling.   De eerste spulletjes worden gekocht in hun atelier, we bekijken het gebouw en vooral de keuken want morgen gaan wij hier koken.

We maakten inmiddels ook kennis met Moniek en Suzanne – 2 Nederlandse tolken – die ons ook de komende dagen zullen bijstaan en helpen in de communicatie met medewerkers en ‘trainnees’ (= hun dagcentrumbezoekers)

Rond 12 u nemen we de taxi en bezoeken we de”Sunshine Group” : een leefgroep met 8  jongvolwassenen die wonen in een appartement samen met een mama.  Ze zijn eng behuisd  en de mama slaapt samen met de bewoners in 2 slaapkamers waar respectievelijk telkens 2 stapelbedden staan ongesteld.  Ze doen alles samen, de ganse week. In het weekend gaat “iedereen’ naar huis, elk met eigen middelen.  We geven hen onze kadootjes : pralines, stylo’s, wenskaarten, folders van Thaleia… Warm regards.

We steken de drukke straat over …en daar loodst ‘papa’  – van war komt die plots ? – ons binnen in een groot restaurant.  We krijgen er een apart zaaltje toegewezen. Met de ganse groep  ( ongeveer een 12-tal mensen) zitten we rond de draaitafel waar tientallen gerechten zijn geresenteerd.  De papa leert ons Peking Eend eten , de kok ko;t ter plaatse de eend aansnijden in plakjes.  Er is voor elk wat wils en keuze te over.  Ook te noteren ; bijzonder lekkere groenten ,- getoomd / gekookt / uit de wok – vaak ook zaken die we niet echt kennen.

Vervolgens nemen we de metro – ook al een belevenis op zich, zeker in Beijing ! We gaan naar een nieuwe buitenwijk en bezoeken er “Tiqntonghuan – Tian ai Family “
Evenees een appartement in een torenhoog gebouw -  Ook hier ontmoeten we een mama die de zorg heeft over 6 wezen – kinderen rond de 10 jaar.  Het zijn kinderen met een verstandelijke beperking – 3 zijn sterk autistisch. Het gebouw is klein en niet zo netjes. Ook hier slaapt de mama bij de kinderen, maar zij wordt wel afgelost door een collega en zij krijgt assistentie van een vrijwilliger.   Een meisje – MeiMei – hangt de hele tijd aan Patricia.  Ze lossen elkaar voor geen vin.  We stellen vele vragen.
Samen  met de kinderen verlaten we het gebouw en nemen we samem de metro : zij gaan naar de ijspiste en wij terug naar de guesthouse.  Want vandaag komen ook Patricia, Liesbeth, Birgitt en Emmanuelle van HI Brussel ook naar het hotel ( Home Inn ) slapen.  Zij moeten dus inpakken.   Op de terugweg doen we sa;en boodschappen in een bazar.  In de guesthouse maakt Birgitt een lekkere soep van verse groeten en paddestoelen.   Met enkele sneetjes brood is dit ons avondmaal en dan allen op weg naar het hotel.  Inchecken, installeren en nog wat bijpraten in de zaal waar ;orgen het ontbijt zal staan wachten.  We doen hier nog een poging om eindelijk op het internet te geraken….maar ook nu lukt het niet.  Nog wat administratie en boekhouding en    zzzzzzzzzzzzz…..

Vrijdag 10 december 2010 : ‘internationale dag van de mensenrechten ‘!!!

Om 8u15 samen ontbijt op zijn chinees : fruit, warme en hot spicy groenten, dumplings, noodles, eitje…
Om 9 u : taxi naar Hui Ling alwaar we allen samen een dag zullen samenwerken en samen leven
Met de taxis moeten we ons steeds opsplitsen in 2 groepen.  Bij ;ijn aankomst zitten Liesbeth en Birgitte al te knutselen en sierraden te maken met de trainees, Karolijne zit met de tolk in de keuken ; zij gaan frietjes bakken en serveren in puntzakken,  alsook willen we hen verrassen met chocomousse.
En Emmanuelle en Lieven sluiten zich op op het bureel van Casie en Theressa….alwaar ze eindelijk op het internet kunnen en eindelijk de webblogs kunnen aanvullen
Het is nu 11u3o op dit eigenste moment dat we dit schrijven.  In gedachten bij jullie allen …die nu nog lekker liggen te slapen ( wijn leven hier 7 uur  ‘vroeger ‘ dan jullie in Gent en omstreken)  So , good moooooorning from out of Beijing.

Vele groeten van ons allen aan jullie allen.  
Jullie merken het ; alles OK  hier en we duimer voor een verdere vlotte inleefreis.
Zai Jiang   ( tot ziens)

Bewoners vzw Home Thaleia bezoeken Hui Ling te Beijng op 7/12/10

Beste,

Dit is een eerste aankondiging : van 7/12/10 tot 16/12/10 vertrekt een nieuwe missie vanuit vzw Home Thaleia  – en dank zij de goede samenwerking met Handicap International - naar Beijing.  Zij gaan op bezoek in het kader van de samenwerking met de organisatie Hui Ling.

Zoals je in deze blog kunt lezen , was er een eerste bezoek in 2008 naar Beijing.  In 2009 kwamen 2 medewerkers van Hui Ling te Beijijg gedurende 10 dagen op bezoek naar Home Thaleia – De Pinte.

En nu staan we dus bijna klaar om terug te vertrekken : 2 bewoners van Home Thaleia ( Patricia en Liesbeth) gaan op missie bij onze “zuster-organisatie”.   Ze gaan er als “personen met andere mogelijkheden ” getuigen van hun leven in Europa, België, De Pinte, Home Thaleia.  Daarbij zullen ze vooral aandacht geven aan wat zij belangrijk vinden in hun leven , hoe ze kansen krijgen en nemen om zelf hun leven vorm te geven.

Samen met Emmanuelle ( Handicap International ) , begeleidster Birgitt, eindverantwoordelijke Lieven en zijn echtgenote Karolijne  zetten Patricia en Liesbeth hierdoor een belangrijke stap in de verdere samenwerking tussen beide organisaties.

Meer informatie volgt !!!!

Maandag 8 december 2008

7u15 is het moment dat Joke even de guesthouse uitsluipt om nog een wandeling te maken, een blokje rond. Je weet nooit welke authentieke hebbedingen je nog kan vinden hé!
Omstreeks 8u drong het “laatste ontbijt” zich wel op daar Jean ons ging komen afhalen rond 8u30 voor “the last mission” in China: de workshops rond sponsoring en coaching.
Na een kort telefoontje van Jean die ons vertelde dat hij het niet ging halen om ons te komen oppikken, ruilden we het interieur van onze guesthouse in voor die van een taxi.
In de H.I. office in Beijing blijft de wereld draaien en nemen telefoongesprekken, deurbellen, officieel verwelkomingsmoment van Dominique, een algemene debriefing van ons bezoek, faxgeluiden, de aankomst van onze deelnemers,…onuitputtelijk hun plaats in.

Zondag 7 december 2008

Trots zijn Lieven en Joke op zichzelf als ze er toch in slagen om om 7u ‘s morgens de warmte van het bed in te ruilen voor de intense koude in de straten van Beijing. Ochtendgymnastiek, tai-shi, dans en zang van de Chinezen zijn de verlokkingen van ons doel. Lang leve een zondagsgevoel! Nadat we- wat even verderop -een park zijn binnengegaan, hebben we respect voor het doorzettingsvermogen van Chinezen. Vooral oude en enkele jonge Chinezen doen op alle mogelijke plaatsen aan ” beweging”. Het is net alsof het vanzelf gaat en de koude hen niet kan deren. Met H.I. op reis gaan, betekent instappen in de lokale cultuur, met als gevolg dat Joke zich nestelt tussen wat oudere Chinezen en de ochtendgymnastiek voor haar rekening neemt. Tussen de bamboe, achter bevroren vijvers en Chinese galerijen zien we nog tal van mensen die geconcentreerd aan beweging doen.

Foto Joke Ameel

Lieven neemt zijn plaats in even verderop, tussen wat jongere Chinezen en doet aan ochtendgymnastiek op een ietwat sneller tempo.
Dansende koppels, voetballen met een een soort shuttle van pluimpjes met een gewicht aan, tai-shi, toonladders die met overgave gezongen worden,…zijn andere zaken die we in het vizier krijgen tijdens onze wandeling door het park. Een gevoel van “contentement” overvalt ons!

Foto Joke Ameel

Met goede intenties in ons hoofd (…laten we wat meer bewegen in België) en de zon die opkomt, laten we het park achter ons en kuieren we tussen kraampjes met lokale producten en hebbedingen in een straat aan de overkant.
Vruchten, groenten, noten, kruiden,… worden zo uitgestald dat ze samen met hun verkopers geheel uitmaken van een kunstwerk vol kleuren, geuren en impressies.

Foto Joke Ameel

Foto Joke Ameel

We kunnen het enkel maar opslagen in ons geheugen, want foto’s kunnen deze indrukken niet meer op een correcte manier weergeven. Tussen alle fruit-, groente- en ander geweld door, ontdekken we een piepklein kraampje met stenen beeldjes en andere curiosa van hier. Joke ontdekt er een mooi boeddha-beeldje…en de prijs doet haar interesse nog toenemen ( zie verder)

We begeven ons daarna richting de guessthouse om ons wat op te warmen met een eenvoudig ontbijt van “steamed bread”, fruit en koffie (lang leven de sticks van Nescafé die we hebben meegenomen uit België) en een warme douche om de rest van de dag in de koude door te kunnen brengen.
Allen samen trekken we er dan op uit om een dagje te “Beijingen” : sightseeiing. Luc en Dominique willen ook het park en de bewegende Chinezen eens aanschouwen, dus trekken we er terug heen. Maar eerst tonen we hen de vroegmarkt…want Joke wil nog eens terug naar het Boeddha-beeldje. Daar aangekomen blijkt Luc enorm goed te kunnen afbieden ! En Joke content natuurlijk.
Het bezoek aan het park is ook voor Luc en Dominique een boeiende ervaring. Dominque wordt uitgenodigd om mee te ” shuttlevoetballen”, Luc moet van enkele Chinezen zijn diabolokunsten vertonen.
( één van deze mannen doet dit op een schitterende wijze…zo weggelopen uit het Chinees staatscircus)
Eens het park uitgewandeld , neemt Dominique afscheid van ons. Luc, Joke en Lieven nemen een taxi naar het Tjan’anmen-plein. Lieven heeft al verschillende keren te kennen geven dat hij Beijing niet zou verlaten alvorens op het plein gestaan te hebben. Hij ziet nog zó het beeld voor zich van de studentenopstand…, de student die het opnam met open armen tegen een legertank…. De taxi zet ons af aan de rand van de Verboden Stad, met daar recht tegenover het bewuste plein. We lopen even verder tot aan de ingang van de Verboden Stad. Indrukwekkend! Er zijn nu wel echt veel Chinezen…en af en toe ook wel eens een westerling. ( toch opvallend minder dan we gedacht hadden) Er worden foto’s genomen door Joke en wel op deze wijze alsof we net naast kameraad Mao staan. ( er hangt immers een immens portret van Mao op de achtergrond) We besluiten eerst naar het plein te gaan en steken dus de indrukwekkende laan over om op een indrukwekkend plein aan te komen. Aan de overkant ligt het mausoleum waar Mao ligt opgebaard. Luc wil het bezoeken ( It’s for free !, zeggen een Chinese schone van ongeveer 16 jaar en haar vriendin), “but it’s closed after midday”. Jammer voor Luc. Joke heeft inmiddels enorm veel bijval bij enkele studenten en ouders die hun kindje met haar op de foto willen staan. Blond en blauwe ogen, dat spreekt voor zich bij de Chinezen. Wat verderop komt een ganse groep jonge studenten op ons af . Zij willen allen met ons op de foto’s en giechelen honderduit. Talloze foto’s worden met de GSM’s genomen. We plagen elkaar wat. De meisjes poseren bij ons en Lieven zet hen de typische legermutsen op het hoofd. ( gekocht door Luc en Lieven voor hun respectievelijke zonen) Allen vinden dit enorm komiek en genieten van de aandacht die we heb geven. We passeren het nationaal museum van China en al “terugstappend” naar de Verboden Stad. Het is inmiddels rond 13 u ongeveer. We besluiten toch binnen te gaan, ondanks de grote rij wachtenden om aan te schuiven. We passeren dikke muren met nog dikkere deuren die enorme “klinknagels” (bollen) vertonen.

Foto Joke Ameel

Foto Joke Ameel

 

Vervolgens komen we in een binnen plein en worden aangesproken door 2 jonge studenten. Ze maken reclame voor hun exhibition, het zijn art-schoolstudents. Luc neemt ons mee. Er hangen heel mooie werken. ( diverse soorten, diverse technieken…het ene al iets meer kitscherig dan het andere ) Joke is terug onder de indruk van al dat kunst en koopt iets – terug na het afbieden van Luc. Een chinees karakter dat een bijzonder betekenis heeft : hart to hart, hand in hand…samen “één” zijn.
We gaan nog dieper in de verboden stad en komen aan op een volgend binnenplein. We hebben nog steeds niet moeten betalen. Uiteindelijk besluiten we om niet binnen te gaan in het betalend gedeelte: er rest ons onvoldoende tijd. We keren terug, maar willen alvorens terug te gaan naar de Guesthouse, eerst nog aan “verse Yuan” ( RMB- nationale munten) geraken. We rijden per taxi naar het stadskwartier waar het hoofdkwartier van HI is gevestigd. Dit is ook de wijk van vele ambassades in Beijing…en dus zijn er ook veel banken. We wisselen terug in de bank waar we tijdens de eerste dag zijn langsgegaan en ronden onze financiële transactie af met een Cappuchinno/Thee / croissant / muffin in the French Bakery. Daar ontspinnen zich diverse filosofische, antropologische en ethische gesprekken tussen ons gedrieën. Boeiend en verrijkend , we leren van elkaar: hoe kijken we tegen het leven, de toekomst en de dood aan…

Dan terug met de taxi naar de Guesthouse. Bij het uitstappen besluit Luc naar binnen te gaan, maar Joke en Lieven willen nog genieten van de stad. Joke is nog op zoek naar een soort noten die oudere mensen gebruiken om in hun handpalm tussen hun vingers te draaien. Lieven wil ten volle genieten van zijn verblijf in Beijing en wil zich laten opslorpen in de omgeving.
Ook Joke en Lieven splitsten zich nog op , zodat we voor het eerst de situatie krijgen dat elk een aparte namiddagactiviteit doet gedurende deze reis.

Rond 16u45 komt ook Lieven aan in de Guesthouse. Luc heeft wat geslapen en gewerkt aan zijn workshop voor morgen. Joke heeft een deugddoend bad genomen. Lieven heeft diverse kadootjes gevonden voor zijn dierbaren. ( hij de reis, zij de kadootjes)

We drinken een kop koffie/thee en elk houdt zich nog wat apart bezig : lezen, haar wassen, powerpoint, TV, sigaretje roken. Luc en Dominique praten over HI en de werking.

Rond 19 u gaan we uit eten, op kosten van Joke en Lieven die hiermee hun dankbaarheid willen betonen tav Luc , Dominique en HI.
We stappen een 10-tal minuutjes en vinden een leuk restaurantje. We bestelling gelakte Pekingeend. ( moeten we toch geproefd hebben, niet ?), dim-sums, shrimps… De eend moeten we zelf “wrappen” , samen met wat groentjes en lekkere oester?-saus. Heerlijk.
Ook de andere “dishes” zijn voortreffelijk. Aangename avond met aangenaam gezelschap.
En dan te weten : je betaalt zowat dezelfde prijs als voor één persoon bij ons in België !
We keren moe maar voldaan naar ofwel het hotel ( Luc) of naar de Guesthoude ( de anderen).
Het is rond 22u.
Joke gaat onmiddellijk slapen…
Dominique ligt wat op zijn bed te lezen/ te werken…
En Uw nederige dienaar …
…die zit met zijn immer tokkelende vingers en door de opkomende maan vermoeide oogleden aan een bescheiden tafel en vindt het een hele eer en een eerbiedwaardige taak om dit veelzeggende en vol van impressies beladen verslag te mogen intypen op deze tweedehandse, stilzwijgende en ongelooflijk gehoorzame laptop. Moge het eerbiedwaardige licht dat dit technologisch hoogstaand werkinstrument op zijn netvliezen straalt, zijn onnoemelijk onbelangrijk bestaan en zijn bij tijden wat verwarde geest immer inspireren tot een blijvende gedreven inzet en bekommernis voor allen die zijn hart beroeren. Maar ook voor zij die enige of veel steun kunnen gebruiken en voor zij die zijn komende levenspad nog zullen doorkruisen of samen met hem een eindweegs willen of zullen gaan. Deze geest is nu geruisloos gefocust op familie, alle huisgenoten – bewoners, personeel en vrijwilligers – van Home Thaleia en hun sociaal netwerk, de medewerkers en volunteers van HI,vrienden, buren en niet-buren, álle mensen -mét en zonder beperking- die we mochten ontmoeten tijdens deze missie, de talloze mensen met een beperking in China (83.000.000 ! ) en throughout the world, de zieken, de politiek gevangen, de eenzamen, de onderdrukten , zij die niet mogen of kunnen kiezen, zij die geen ” ik” mogen hebben…shall I go on ?
Good night, sleep tight… ( dat hoop ik toch )

Zaterdag 6 december 2008

Het weekendgevoel van de Chinezen zorgde ervoor dat onze laatste nacht in Nanning wat moeilijkheden bezorgt heeft op vlak van inslapen. Alle 3 mochten we in ons bed meegenieten van festiviteiten die zich afspeelden ergens achter de 4 muren van onze hotelkamer en de nodige dosis muzikale begeleiding kregen.
Maar geen nood, in onze virtuele rugzak zitten zoveel nieuwe zaken die we nog steeds met rechte rug én blik vooruit met ons meedragen!
Tijdens het uitchecken (rond 8u)overviel ons de confrontatie met de meerwaarde van degelijke ondersteuning van medewerkers van H.I. (denken we aan Cindy)… de taalbarrière zorgde voor wat vertraging maar we geraakten op tijd in de luchthaven. De taxichauffeur die ons bracht bleek een aanstekelijke glimlach te hebben aangevuld met een portie goesting in een gesprek.

Foto Joke Ameel

Kon het ons schelen dat we elkaar niet begrepen, de non-verbale communicatie vertelde ons veel meer!Na een efficiënte check-in en douanecontrole (rond 9u), het kuieren en soms de verleiding van de winkels in de luchthaven zelf, en de busrit naar de trappen van de “7e hemel” , nestelden we ons in de zetels van het vliegtuig. Geen powerpoint presentaties nu, enkel ruimte tot persoonlijke gesprekken,… kan ook eens deugd doen!

Foto Joke Ameel

Het kunstwerk van bergen en flinterdunne wegen die het uitzicht ons bood door de vensters, kon niet opboksen tegen het overvolle reclame-aanbod op de compacte televisieschermen.

Omstreeks 13u maakten koude rillingen en rode neuzen, tijdens het uitstappen, ons duidelijk dat in Beijing de temperatuur -naar ons gevoel redelijk diep- al gezakt was onder 0°. Enkele “kledij-lagen” later waren we al onderweg richting de guessthouse. We moesten bekennen dat er toch sprake was van een “thuis-gevoel” toen een aantal herkenningspunten ons duidelijk maakten dat we ons toch – in een ongelooflijke grote stad met onuitputtelijke Chinese karakters- redelijk goed konden oriënteren.

Foto Joke Ameel

Dus de weg naar de supermarkt was niet moeilijk te vinden om onze ingrediënten voor een nieuwe kookcreatie aan te kopen. Joke blijkt de smaak van het “steamed bread” te pakken gekregen te hebben en dit wordt dan ook op de rolband aan de kassa gelegd.
Na een korte wandeling van 10min blijkt in de guesthouse dat Marie-Noël werd verplaats in een mannelijke versie met de naam Dominique. Hij is chef operatie voor H.I. in Brussel en zijn werkdomein is gelegen in China, Noord-Korea, Angola, Colombia en Cuba. Daar hij pas in september aan de slag is gegaan, maakt hij momenteel een reis in China en Noord-Korea om voeling te krijgen met de werking ter plaatse.
Lieven en Joke geven de ruimte aan de H.I.-collega’s om wat bij te praten en vertrekken richting de keuken om een wokgerecht klaar te maken! Daar komt de werkverhouding naar boven: Joke snijdt de groenten, Lieven maakt de wok klaar .
Als Jean later op de avond is aangekomen om deel uit te maken van ons gezelschap en Dominique welkom te heten, komt wat persoonlijke achtergrondinformatie los bij elkaar tijdens een aperitiefmoment. Mensen die reizen zijn ook maar mensen, met menselijke levenssituaties en menselijke contactbehoeften.
Omstreeks 21u worden de magen eindelijk gevuld en kan het wokgerecht zijn dienst bewijzen. Lieven kan koken, dat moet gezegd worden!
Dominique neemt de afwas voor zijn rekening maar de powerpoint blijft ons achtervolgen. Joke en Lieven besluiten de voorbereiding voor de workshop rond coaching (ifv aanstaande maandag) uit te werken zodat het zondagsgevoel ons morgen gans de dag in beslag kan nemen. Concentratie, inspiratie, efficiëntie,… zijn zaken die op dat moment niet gemakkelijk meer hun weg vinden, de intensiteit van de week begint zijn stempel te drukken. Maar we bijten door de zure appel en na een korte “test” op 2 leken (Luc en Dominique) en wat aanpassingen later kon de matras en de lakens van ons bed toch enorm veel voldoening geven als we deze taak tot een goed einde hebben gebracht.

Vrijdag 5 december 2008

7u15 en Joke klopt aan bij Lieven om het ontbijt te gaan nemen op de 3de verdieping : Lieven heeft zich overslapen. Rush Rush, naar beneden. Luc en Joke zitten al gezapig te eten en erevaringen uit te wisselen bij allerhande voor ons ongekende spijzen. Goed dat we ons eigen zakjes nescafé meehebben…
Vervolgens de taxi naar het bureau van HI. Daar ontmoeten we terug Kate en Bosco ( Angels House), Cindy en Diana van HI. We spitsen ons op in 2 groepen :

Bericht van de thuisblijvers: Thaleia

Het is donderdag 8u50: ik ben inmiddels al van 7u30 in Thaleia en
verwarm mezelf met een hete kop chocolademelk.
In Thaleia is alles ok. De bewoners kijken stilletjes uit naar de
komende kerstperiode: ze komen af en toe vragen wanneer de kerstboom zal
uitgehaald worden, wie een pakje voor hen zou kopen ed. Toch wel
gezellig om te horen hoe ook onze bewoners oprecht kunnen genieten van
de komende speciale dagen.
Alles gaat hier in Thaleia verder zijn gangetje: dagelijks wordt Lievens
post behandeld en mooi geordend op zijn bureau. Linda en ikzelf zetten
ons voor 100% in om alles hier goed draaiende te houden.

Uit jullie berichtjes kan ik opmaken dat jullie steeds vroeg uit de
veren moeten. Spontaan vraag ik me dan af hoe het met Lieven gesteld is
daar hij niet echt een ochtendmens is en zich graag nog eens omdraait in
zijn bedje. Maar voor het goede doel zal je het er zeker wel voor over
hebben he Lieven.

Ik kijk er zeker naar uit om bij terugkomst jullie onvergetelijke
ervaringen te horen!

Het ga jullie goed en geniet nog met volle teugen!

Heel vele groetjes voor Luc, Lieven en Joke -> Joke: ik hoop dat je
zeker je mannetje kan staan in bijzijn van die 2 mannen? )

Karolien